Mira-î Pinhan

Taşındık

2011-02-18T05:39:00.000-08:00

Artık blog yazılarımı

http://www.batuhandedde.com

adresinden kopyalayıp, çalabilirsiniz.

Clementine'in Özlemi Vişne Reçelini Döver

2011-02-15T10:22:00.001-08:00

Herkes hayatında en az bir kere bir şeyleri özler.
Evet. Girizgahtan da anladığınız üzere bugün ki dersimiz; Özlemek. Ben bu aralar pek çok şeyi özledim. En çok Clementine’i. Yani aslında onu hep özlüyorum ancak beynim ve günlük yaşantımın devinimi, padişahın muhafızları gibi bastırıyordu hücrelerimdeki o ayaklanmayı. Bugün nasıl olduysa bir anda boşluğuma geldi, kafamı çevirdim ki özlüyorum. Özlemek, beni ele geçirmiş. Esir almış. Clementine’in kim olduğunu çok az kişi biliyor. Öylece de kalacak. Biz, bir avuç insan, evrenin sırrını saklar gibi saklayacağız Clementine’i. Herkesi çok sevdiğim bir çizgi filmden esinlendim diye kandırıyorum. Zaman zaman kendimi bile. Ancak akşam olup beynimin dehlizleri daha da karardığında, gündüzleri söylediğim yalanlar bir kenarda sıkıştırıp ağzımı burnumu kırıyor. Özlediğimi hatırlatıyor. Sonra o dehlizlerin karşısında, yüksekçe bir falezin tepesinden hayallerim kendini boşluğa bırakıyor. O sıcak yaz akşamları, yakarışla daha bir yakıcı hale gelen, yapış yapış Ağustos geceleri. O gecelerde beni serinleten, bana soğuk duş aldıran tek şey Clementine’in tepkisizliği. Bilinçli tepkisizlik. Kasti soğukluk. Arkadan kasten yapılmış bir faul gibi gole giden adamı sakatlamaya yönelik, kırmızı kart gerektiren bir tepkisizlik. Clementine bazen buz dağlarını bile üşütebilirdi. Belki kızıyorsun bana şu anda, bunları okuyorsan ama, kötü bir şeyler demek istemiyorum Cle… Olanı söylüyorum. Ki, bu zamana kadar sana hep saygı duydum hak verdim. Bu zamandan sonra da bu böyle olacaktır şüphen olmasın, ta ki zaman kavramı kendini bıçaklayıp kan kaybından ölene kadar. Neyse, bu satırlarda Clementine şimdilik hoşça kal demek zorundayız. Çünkü sıra başka özlediğim şeylerde ve yazabileceğim kağıt az. Sınırlıyız. Ekonomik kullanmak zorundayım kelimeleri.

Kış aylarının herhangi bir Pazar gününde yapılan kahvaltıları da özledim.

Öyle sıradan basit kahvaltılar değildi. Yani dışarıdan bakınca öyleydi ama içeriden bakınca, şu anda düşününce benim gözlerim doluyor, her şeyi yakıp yıkarak o dönemlere dönmek istiyorum. Bir kere kömür sobası vardı. Off böyle güldür güldür ses çıkartan yanarken. Yeni nesile o kadar çok üzülüyorum ki. Ne kömür sobası gördüler doğru düzgün, ne de bir arsada mahalle maçı yapmanın coşkusunu. Leblebi tozu yerken konuşmak, bu ufacık plastik ve tırtırlı kaplara konulan kaymakımsı bir dalga vardı bir de. Tadı nefisti. Meybuz vardı sonra. Tasolar vardı. Ki tasolarım çoğalsın diye cips yemekten cilt hastalığı geçirmiş bir veledim. Her neyse kahvaltı mevzusuna geri döneyim ben. Aslında içim gıdıklanıyor, Clementine’e dön diye de. Kahvaltı da günün en önemli öğünlerinden sonuçta. En az Clementine kadar zaruri. Aslında farkettim de ne çok aslında diyorum. O kadar alışmışım ki mecaz kullanmaya ve anlaşılmamaya, normal bir şey yazarken bile sanki yazdığımın arka planında başka bir mana varmış gibi aslında aslında deyip duruyorum. Neyse işte. Kahvaltı diyordum. Bir oturamadım sofraya anasını satayım. Bir kere kış olurdu. Dışarısı gri, hava buz. Bııırrrr… Müslüm Gürses’li Coca Cola reklamı gibi oldu bu da. Annem sobayı yakardı. Ki bir şey sıkıştırmalıyım araya; ben yalnız yaşamaya başlamadan önce kışları kavga dövüş kendi odama kömür sobası kuran bir adamdım. Çok hoşuma gidiyor o sobanın verdiği sıcaklık. O içerisinde yanan her ne haltsa işte, onun çıtırdısını dinlemek çok güzel. Sanki içinde en nefret ettiğim adamlar var, yana yana çığlık atıyorlar gibi. Öyle bir huzur veriyor bana. Ahaha. Lan yeter kahvaltıya oturuyorum. Moruk gözümü açardım içerisi hafiften is kokuyor, çaydanlıktan cıssssssss diye bir ses geliyor, sobanın üzerinde. Yanında kızarmak için bırakılmış ekmek dilimleri. Allahım o koku için şu an can bile verebilirim. Biri bana soba bulsun, gelsin Pazar sabahları öyle kahvaltı hazırlasın. Hülasa, ekmek dilimleri kızardığında üzerine yağ sürüp yemek paha biçilemez, göçmen olanlarınız bilir, poy biber diye bir dalgametresi var bu göçmenlerin. Aslı pomaklara dayanıyordu sanırsam. Ekmeğin üzerine yağ sürüp o poy biber dediğimiz kutsal baharatı da serpiştirdik mi. Ben 1,5 ekmek yediğimi hatırlıyorum o şekilde. Çay desen zaten yani şaraba bile tercih ederim öyle çayı, olayın ciddiyetini sen düşün artık. Ben, şaraba, tercih etmek, o şekilde demlenen çayı. Vuuu. Vişne reçeli olurdu sonra. Rahmetli anneannem yapardı. O öldüğünde ben 12 yaşındaydım. 12 yaşından beri öyle reçeller yiyemedim hiç. Ben Clementine’i aklıma düşürdüğümde de o yaştaki kadar masumdum. O, yani Cle, bir gün paltosunu alıp sessizce aklımdan çıktıktan sonra hiç o kadar masum olamadım. Her neyse, vişne reçeli diyordum. Ama yemin olsun Clementine de o kadar tatlıydı, öyle seviyordum onu da. Ehehe. Belki hala seviyorum, kırık aynalardaki yüzlerime sormak lazım. Neyse, bu vesile ile anneannemi ve dünya nın en mükemmel reçellerini özlemiş de oldum. Clementine’i tanıdığım günden beri hep düşündüğüm şey; babamı mahkemeye verip soyadımı Özleyen olarak değiştirmek. Batuhan Özleyen. Yakıştı bence. Ehuhehe.

Ben mahalle maçlarını da çok özledim. Dizlerimin kanamasını. O zamanlar bir şair olacağım hiç aklıma gelmezdi. Genelde bir operatör olmak isterdim. Hani şu dözer kullanan, vinç kullanan adamcağızlardan. Dözerleri çok severdim. Biri bana yapmak istemediğim bir şey yaptırmak istiyorsa, dözer alması yeterliydi. Plastik, kanserojen bir dözer. Bu zaafımdan en çok faydalanan, benim komple türk olan amcam oldu. Babama çok küfür ettiririrdi. Kendi annesine sövdürmekten bu kadar büyük bir haz alan başka bir adam görmedim. Yan tarafa çevirdiğinizde başınızı, bu tür küfürlerin ülkemizde cinayet bile çıkarttığını görüyorsunuz. Ama bana hep kazandırdı. Dözer kazandırdı. Gazoz parası kazandırdı. Gazoz dedim de. Fruko… Hayatımın kutsal içeceğidir. Biraz şapşal bir çocukluğum oldu. Bu yüzden kocaman adam olduğum halde, şapşal kelimesi bana çok tuhaf, eğlenceli gelir. Yani birileri hakaret amaçlı bile söylese bunu, gülümserim. 10 lira olayım var. Ablam hala anlatıp anlatıp güler. Ben, evimizin bahçesine girip zile basarım, ablam daha cama çıkmadan arkasından bir de bağırırım; ablaaaaaaaaaaaa on lira istiyooooooooooooommmm. Yüz lira vereyim der ablam. Ama ben kendimi on liraya şartlandırmışım, ağlarım, on lira da on lira. Liradan kastım o zaman bin liraya denk geliyordu. 100 bin liralar kahverengiydi yanlış hatırlamıyorsam. Allahım ne avel bir çocukmuşum ya. Hakikaten şapşal. Yanaklarımı sıkasım geldi şimdi. Ahaha. On liraları da özledim. Clementine kadar en az. Clementine işgalinin ruhumda yoğun olduğu dönemlerde hep hayal ettiğim ve hayıflandığım bir şey vardı. Keşke Clementine, bizim mahallede otursaydı. Ve küçüklüğümden beri ben onu sevseydim. Ona aşık olsaydım. Meybuzumu paylaşsaydım. Annemin cüzdanından para çalıp arkadaşlarıma aldığım Cornetlerden ona da ısmarlasaydım. O arsanın diğer ucunda kızlarla ip atlarken, ben sırf o bakıyordur diye mahalle maçında artistik hareketler yapmaya çalışıp elime yüzüme bulaştırsaydım. Aptalca görünseydim. Rezil olsaydım. Utansaydım. Çocuk olmak istiyorum. Clementine komşumuz olsun istiyorum. Ben onun yanında oturuyorken ona ne kadar aptalca aşık olduğumu anlasın istiyorum. Aşkın ne olduğunu bilmeden. Sonra akşam ezanı okunsun, annem bana eve gel diye bağırsın ama ben Clementine’i bırakıp gidemesem. Clementine, özgür kız olsa. Ailesi daha geç vakitlere kadar kapının önünde oynamasına izin veren bir kız. Eh, güvenilir bir kadın tabii, küçük bir kadın. Bizim gibi canlı bomba değil. Ne zaman ne yapacağı belli olmayan bir aylak da değil. Aylak dedim de aklıma geldi. Dur bi’ şey anlatmam lazım hacı;

Bir gün evdeyiz, ufak bir dözerim var böyle geri çekip bırakınca gidiyo. Kurmalı desem değil. Garip bir mekaniği var. O sırada tüp mü bitmişti, bir şeyler olmuştu tam hatırlamıyorum o kısımları. Aaa evet evet, tüp bitmişti. Annem tam da yeşil mercimek yaparken. Tüpçüyü aradık, yarım saat oldu gelmedi, bir saat oldu gelmedi. Anne tabii bu, bastı küfürü. Aramadı da tüpçüyü. Ufak bir elektrikli ocağa benzer bir alet vardı. Soba gibi ama soba değil. Ocak gibi ama ocak da değil. Marsta ki dayımlar getirmişti gelirken. Ahaha. Neyse.. işte annem mercimeğin olduğu tencereyi bu aletin üzerine koydu, ufaktan pişiyor gibi. Aleti de masanın kenarına, yere koymuş. Ben de masanın kenarında oynuyorum dözerimle. Çekiyorum, bırakıyorum… Çekiyorum, bırakıyorum, tutuyorum. Dakikalar ilerlerken yine çektim, bıraktım. Bu sefer tutamadım, dözer fırladı gidiyor. Ulan o zamanlar dözer benim için allah gibi. İnsan Allah’ı elinden fırlayınca panik oluyor haliyle. Hele ki 8-9 yaşlarında bir aylaksa. Dözerim masanın üzerinden düşmesin diye yakalamak için bir hamle yaptım. Yapar yapmaz anladım ki artık her şey için çok geçti. O tencere, fokur fokur kaynarken sol ayağımın üzerine devrildi. İtiraf etmeliyim öyle uzun zaman oldu ki hangi ayağım olduğunu unuttuğumdan az önce iki ayağımı havaya kaldırıp bakmak zorunda kaldım. Neyse… Ben öyle bir çığlık attım ki gümüşlüğün camları titredi. Annem de mutfakta bir şeylerle uğraşıyor. O sanmış ki bir yerim koptu. Öyle bir çığlık atmak yani. Hani deseler ki Mekke’de putlar yüzüstü yere düştü o çığlıkla, inanırım. Bak hangi ayağım olduğunu hatırlamıyorum ama çığlığım hala aklımda kalmış. Annem içeri dalış yaptığı gibi beni kucaklayıp cama götürdü. Ben sandım ki çok bağırdım, korkudan şok geçirdi beni camdan aşağı atacak. O zaman da 5. Katta oturuyoruz. Yani atsa ölüm garanti. Neden atmadıysa… ahaha. Ayağıma üflüyor falan. Soğuk su tuttu. Sonra buz dolu bir poşet. Ben hala anırıyorum hayvan gibi. Olayın şokunu atlattıktan sonra hastaneye götürdü beni annem. İlaçlar verdiler, melhemler, kremler, haplar. Amaç iz kalmasın. E çocuk aklı işte habire didikliyorum orayı. Su topladıkça, yara oldukça. İzi kaldı. O gün ben yeşil mercimeğe katil mermicek adını taktım. Dilim dönmüyordu o zamanlar mercimek demeye. Bundan 3 sene öncesine kadar da yemezdim hiç. Yiyemezdim. Alıştık tabii sonradan. Aramız düzeldi, gelip özür diledi, abi ben o gün öyle yapmak istemedim aslında bir anlık boşluğuma geldi falan diye. Şimdi öylece geçinip gidiyoruz, canım istediği zaman yapar yerim, o da sağ olsun doyurur beni. Mert bir bakliyat. Delikanlı. He sorsan bana, katil mermicekle bile aramız düzeldi, vuslata erdik ama Clementine hala yok. Olmayacak da hiçbir zaman. Katil Clementine. Ehuhe. Kızma, takılıyorum.

Ben çok özledim. Aslında yalanımı sikeyim. Özlediğim tek Clementine. Diğerlerini kamuflaj olarak kullandım. Başımdan geçen şeyler fakat öyle ahım şahım bir özlemim yok. Şimdi beni Clementine ile başbaşa bırakın, birbirimizi bıçaklayacağız.

He son olarak da şunu söyleyeyim, bundan 40-50 sene sonra bu yazı ya da Clementine’e dair bir yazı hala ortalıkta dolanırsa. Kurcalayıp Clementine’in kim olduğunu çözmeye çalışan Edebiyat Tarihçisinin de götüne koyayım. (ortaparmak var burada.) Şimdi gidip kendime reçelli ekmek yapmalıyım. Vişneli hem de. Migros’tan aldım geçen gün.

Ama ne olursa olsun; Clementine'in özlemi Vişne reçelini döver.

Batuhan Dedde.

Delikli 1 Lira ve Lipton Çay

2011-02-06T07:20:00.000-08:00

Neresinden başlasam bilemiyorum. Saçmalamam lazım. Saçmalayıp rahatlamam lazım. Küfür etmem lazım. Sanki biri beni küfretmeye zorluyor gibi. Offf. Çok sıkılıyorum. İğrenç bir Pazar günü. Pencereden odaya sızmaya çalışan güneşe uyuz oluyorum, kış vakti ne işin var ulan burada. İki gündür Attila İlhan’ın Pia’sına sardım. Müthiş okuyor rahmetli. Çok hastayım, ölecek gibiyim. Böyle anlarda yalnız yaşamayı sevmiyorum. Aslında yalnız yaşamak kötü. Hele ki üşengeç bir adamsanız. Bir bardak suyu getirecek kimseniz yok mesela ve üşengeçliğe bağlı olarak susuzluktan ölmek. Harikulade. Bob Marley gibi bozuk bir ingilizceyle bağıra çağıra şarkı söylemek istiyorum. Kuuuuççç yuu biii yuu looooovğğğddd. Oh yes. Sikerim böyle aşkın ıstırabını.

Canım tarhana çorbası çekti. Tarhanayı çok severim. Annemin balkanlardan gelmiş olması, benim tarhanayla tanışmama sebep oldu. Anadoluda da yapılıyor, biliniyor tarhana ama gerçek şu ki Trakya bölgesindekiler daha lezzetli oluyo mare. Yapan biri olsa da kızancıklar ayvan gibi içse. Ehuhehe. Eskiden zaman zaman giderdim Trakya’ya. Çok eğlenceli olurdu. Şivem değişirdi bir hafta kaldıktan sonra. Bir dönem, THY’de çalışıyorum, izin zamanımda Trakya yapıp gelmişim. Genel Müdürlüğe bir evrak götürmem gerekiyordu. Götürdüm ama şive acayip değişti benim bu arada tabii. Müdür beye evrağı uzattım imzalaması için. IATA’da geçen kısmı bulamadı evrakı incelerken, nerede yahu gibisinden bir söylendi. Kendisine şöyle cevap verdim; “te şurda olcak kenarısında emen.” Acayip utandıydım ya. Hiç unutamam yani.

Tarhana dedim de, geçenlerde kendisini içiyordum ki, winampta Vivaldi’den bir parça belirdi, aaa dedim kendi kendime, ne biçim bir sentez oldu lan. Tarhana, Vivaldi falan. Ehuhe. Komik oluyor ama böyle. Daha komik olanı ise Vivaldi’yi ev arkadaşı olarak düşünmem. O tarhanayı içerken, tuzu uzatsana kanks, demek paha biçilemez bence. Ya da bugün bulaşık sende yarraaaaaaamm demek. O da olmadı parmak falan atmak. Evet, biz erkekler böyle reziliz. Öğrenci evlerinde çok döner bu muhabbetler. Parmak atmalar mı, yarramlı, sikimli konuşmalar mı. Fiyuuu rezilliğin bini bir para. Ya da biri bin para. Acayip canım sıkılıyor. Sanki öleceğim. Çok hastayım.

Yıl 2005, 2006 da olabilir pek emin değilim. bir kız arkadaşım var, Melike. Acayip anlaşıyoruz. Yani onun kadar kimseyle anlaşamadım bugüne kadar. Dışardan gören bizi kanki sanıyor, sevgili değil. O derece. Sanattan, kültürden konuşmayı sever, entelden dantelden nefret ederdik. Naif ama serseri ruhlu bir hatundu. Çok sevdik ama hiç sevişmedik, ortam uygun değildi, boş ev olmadı falan ahahaha. Yok son söylediklerim tabisi de şaka amaçlı da. Neyse işte biz bu hatunla çok iyi anlaşırdık ama kendisi hafif nevrotikti. Üzülüyorum, aklıma geldikçe de üzülürüm ne oldu diye merak ederim. Ailesinde şizofreni kalıtsaldı. O da son evrelere yaklaşmıştı o dönemde. Sürekli onu aldattığımı falan düşünürdü  1 lira vermişti bana, ben onu hep saklayacaktım. Sakladım da çok uzun zaman. Hep cebimde taşırdım hatta başka paralarla karışmasın diye arka tarafına kırmızı ojeyle minik bir kalp çizmiştim. Bir gün üstümü başımı değiştirirken parayı kütüphanenin rafına koydum, orada unutmuşum. Eve geldim ki para yok. Nerede? Kardeşim aldı tabii ki. Lan parayı ne yaptın? Harcadım abi… Nerde? Bakkalda. Hemen bakkala koşturmaca, abi bu bizim bilader demin senden alışveriş yapmış, verdiği para çok önemli, geri ver ben sana başka 1 lira vercem. Kasayı kurcaladık, para yok. 20 dakika önce fırıncı geldi, ona verdim bozuklukları onların arasında gitti dedi. Koştur allah fırına. Hepsi 1 tl’den oluşan yaklaşık 1500 tl’nin içinde o parayı aradım durdum, 5 saat boyunca. Buldum da. Şükür dedim. Secde ettim. Ehuhe.

Hemen tornacıda deldirip parayı kolye yaptım kendime. O zamanlar çılgınlık var tabii, Marmaris’de bir kenarda geçici dövme yapıyoruz bir arkadaşımla. Gündüz, hayvan gibi sıcak. Üstümüz çıplak, öyle at pipisi-kelebek ilişkisi olmasın diye kolye elimde duruyor. Bozuk paraya hani, yazı tura oynarmışçasına hava atıyorum falan. Arkadaşım havaya hayvani bir biçimde attı, para savruldu, savruldu, savruldu, gidiyor lan resmen denize doğru, iskelenin kenarında duruyoruz. Anlatamam o an ki durumu, heyecanı, çaresizliği. En son hatırladığım şey paraya doğru koşmam. Allah belamı versin ki havada yakaladım parayı, suya da öyle bir çakıldım ki, piştim resmen. Matrix gibiydi ama lan, çok heyecanlı böyle bildiğin parayı havada yakaladım. Olan cebimdeki iki adet telefona oldu. Saliseler içinde karar verip atladığınızdan dolayı ceplerinizi boşaltmaya vaktiniz olmuyor.

Ehuhe. Öyle garip ama hoş bir anımdır bu da. Ne delilikler yapmışım zamanında. He sonrasını da anlatayım hadi, bir gün kafam bozuldu parayı dilenciye verdim. Hiç acımadım hem de. Bu kadar işte.

Bazen insanlar beni deli ediyor, aslında çok zaman deli ediyor. Beni merak ediyorlar, yok efendim ben nasıl biriymişim falan fistan. Bir tek donumun rengini söylemediğim kaldı yani… hala neyi merak ediyorlar, çok şaşırıyorum. Beni çözmeniz size bir şey kazandırmaz, topluma da bir şey kazandırmaz. Ben yeni bir element değilim, tamam yazılarım ilginç olabilir, tarzım diğerlerinden farklı olabilir eh, o kadar da olsun sanki gibime geliyor. Acayip rahatsız ediyorlar beni bu konuda. Çok dertliyim be Atam! Yihaha.

Hep antimilitarist olmak istemişimdir ama asker ve mermiler düşledikçe bana huzur veriyor. Garip bir huzur. Tatatatatattatata diye ateş etmek. İ’m rambooo  henüz askerliğimi yapmadım, tecilliyim. Seneye inşallah gideceğim istemeye istemeye. Aldığım huzur izlerken sadece. Olayın içine karıştığımda ne olur bilemiyorum. Askerliğim yüzünden pasaport alamıyorum, vize alamıyorum, isviçreye gidemiyorum ya da isveç’e.. bak gene ülkeleri karıştırdım, bunu hep yapıyorum ehuhehe. Muuuuaaaaaaaaaaahhhh. Eşek sıpa seni.

Ben bir dans olsam, Salsa olurdum. Neden bilmiyorum ama olurdum işte.

Son olarak, çayda lipton, karıda ip don.

Son cümlede sanal reklam uygulaması vardır. Allah belamızı versin. (kalp var burada.)

Batuhan Dedde.

Go Home Remeron

2011-01-03T19:06:00.000-08:00

Çıldırdım. Ya da çıldırmaya doğru emin adımlarla ilerliyorum. Aylardır gözüme uyku girmiyor geceleri, içime ağrı girdikçe. Ben uyku olsam biraz daha merhametli davranırdım bana, gelirdim vallahi halime acırda. Xanax’ı hayatımdan kovalı 2, Diazemlere izimi kaybettireli 4 yıl oldu. Yaşantımın en erotik sahneleri, Diazem’li yıllara denk gelir. Hayvan gibi kendimi kaptırıp, doktoru dinlemeden, gizlice devam ederek sadık bir Diazem kullanıcısı oldum. Ben şey düşünmüştüm; “Her insan kendinin doktorudur.” Vallahi bak böyle düşündüğüm için devam ettim. Kendimi garip garip durumların içinde bulunduğunda anladım ki Diazem, Benzodiazepin maddelerinin en sikici olanıymış. İnsan beynini yitirdikten sonra anlıyor bunu. En son öyle bir duruma gelmiştim ki 1’lik hapını çaktıktan sonra iğne için olan kapsülü kırıp, ağız yoluyla alıyordum direkt damardan değil. Direkt damardan alınca oram buram kasılıyordu ve saatlerce öyle kalıyordum. Damar dediğim uyuşturucu gibi değil lan! Bildiğin götünden vuruyorlar iğneyi. Direkt kana karışması durumu… Günler böyle birbirini kovaladı, en sonunda günün birinde artık durduk yerde ağzımdan salyalar akmaya başlayıp, Diazem olmadan asla! Kıvamına gelince, bir Diazem daha çakarak, o kel doktorun karşısına çıktım. Hayatımda öyle ağladığımı bilmem. Hem anlattım, hem ağladım. Sanki böyle ölmüşüm de, Allah’a hesap veriyorum. Öyle bir suçluluk duygusu, pişmanlık, nefret, öfke, keşkeler var içimde. Bunları şunun için söyledim ki, bir yere bağlayacağım konuyu.

Bu Diazem, kendiyle aramda nasıl bir gönül bağır kurduysa kimyasal çimentolardan. Bırakmak için bir sürü ilaç kullandım yeniden, yine. Ruhsal tedaviler falan. Yatarak tedavi teklif ettiler, o anda ben deliyim dedim. Onu da neden dedim hiç bilmem. Şey gelmişti o anda aklıma, Türk filmlerinde olur genelde çok klişe bir sahne; “Ben deli değilim” derler. Sırf değişiklik olsun diye Ben deliyim! Demiştim. Doktor gülmüştü ama he. Benim de hoşuma gitmişti ne diye gidiyorsa. Lan adam sana gülüyor, kıhkıhkıh diye. Neyse, doktorları pek sevmem zaten. Dayımı çok severdim küçükken, Tıp’ı kazanmadan hemen önce. Şimdilerde adını bile anmam. Garip yani. Adamların kutsal bir mesleği var, hayat kurtarıyorlar ama ben hiç sevmem. Nedenini de bilmem. Zaten bir duyguna karşılık olarak bir neden bulabiliyorsan, duygu değil çıkar olur bence. Salak ben. Lan konu iyice dağıldı ya…

7 yıldır uyku problemi çekiyorum. İki günde bir anca uyuyabiliyorum. Doktor reçetesi gibi. “İki günde bir, tok karınla.” Kıhkıhkıh. Nefret ediyorum bu durumdan. Minimal olan sosyal yaşantımı maksimum etkiliyor. Arada bu düzensizliği bozup düzen içerisine girdiğimde oldu ama yapamadım. Düzen benim harcım değil. Düzenli birşeyler olduğu zaman kendimi baskı altında hissediyorum, fikirsel manevralar yapamıyorum falan. Mesela Pazar günü sabah 11’de uyuyup öğleden sonra 15:00 gibi uyandım. Dün sabah 7.30’da yattım. Ama uyuyamadım. 9’da kalkıp işe gittim. Bu akşam uyurum diye hayal ediyordum ama ben hep hayal kırıklığı içerisinde ikamet eden bir adam olduğundan, sadece hayal kısmı kaldı. Hatta hayal lah dedim bu sefer. Kıhkıhkıh. Sabah kalkıp yine işe gideceğim. Üff kapitalizmin allah belasını versin ya. Kalın götlü bir adamım. Mecaz lan! Küçükken babaannem bana; “götünde kantar topu mu asılı pezevenk” derdi. Benim babaannem Neyzen Tevfik gibi kadın. Toyota gibi babam yok ama böyle bir babaannem var. Daha faydalı musaf çarpsın. Böyle söylemesinin sebebi çok üşengeçtim. Hala öyleyim. Geçen de söylemiştim, Yataist’im ben diye zaten. Bir şey getirmemi isterdi, sırf getirmemek için uyuyor taklidi yapardım salak salak. O kadar üşengecim ki, Üniversite’de evimizi taşıyacağımız günden bir gün evvelinde kapıya bilerek yumruk atarak bileğimi incittim. Aslında çok incinmedi ama ben bileğim kopmuş gibi davrandım. Sargı bezleri falan. Sırf o koltukları, halıları taşımaya yardım etmeyeyim diye. Ulan nasıl bir insanmışım ya şimdi farkına verdim. Tüh, Allah’ın cezası herif. Şu anda da mutfakta kahve yapmak için koyduğum su kaynıyor, kalkıp kahve yapmaya üşeniyorum. İnşallah su kaynayarak biter, çaydanlık yanar, önce mutfak, sonra diğer odalar tutuşur, ben de evin içinde yanarım ve ölürüm. Bir üşengecin hakettiği bir ölüm bence. Sahi he, şimdi yangın çıksa müdahale etmem sanırım. Öyle üşengeçlik var şu anda üstümde. Allah beni kaplumbağa yaratmalıymış bence. Yangına müdahale etmem ama yan oda da uyuyan Gökhan İnesi’ye bağırırım, kalk ulan ev yanıyor, diye… O da duymaz herhalde. Uykusu çok ağır. Sonra ikimizde yanarak feci şekilde can veririz. O değil de gece gece mübalağa sanatına tecavüz etmiş gibi hissediyorum kendimi. Suç yüklüyüm. Ama çoğu doğru, cidden doğru. Mübalağa gibi geliyor ama değil işte. Ulan zaten ben ne yapsam bu insanlara mübalağa geliyor ya. Uçlarda yaşamayı seviyorum arkadaş. Ben ne yapayım. Her şey aşırı dozda olmalı, görmemiş gibi yüklenmeliyim. Dur dur. İtiraf edeyim, konuyu öyle bir dağıttım ki, iki saattir toplamaya çalışıyorum ama daha çok dağılıyor lan. En iyisi bırakayım dağınık kalsın.

Uykusuzluk, kötü bir şey. Şu anda ölüyorum uykusuzluktan ama uyuyamıyorum. İyiye işaret değil bu durum, tırsıyorum da açıkçası. Doktora gitmeye korkuyorum. Çünkü ben deliyim. İstemiyorum arkadaş vücuduma kimyasal bir şey girsin artık. Dolapta Remeron var, bana sesleniyor sanki, Dede geeeel, dede geeeeeeeeeeeelll, diye. Korkuyorum lan. İçmemeliyim ama. Güçlü olmalıyım. Hadi Batu, inanırsak başarabiliriz, onları yenebiliriz, göster onlara gününü…. Ahahaaha. Çok gülüyorum bu hallerime. Karanlık bir odanın tam ortasında, halının üzerine oturmuşum, oturmuş da massive attack’dan bir türkü tutturmuşum. İstanbul’da, bir evin içinde, bir psikolojik deliyim. Delinin oğluyum. Tarifeli kederler içinde. Ahaha. Sen çok yaşa Orhan üstad. Anaa, dur dur. Lan herif öleli kaç sene oldu, ben ne diyorum. Asdfgasfasd sadfasdfa diye gülesim geldi. Merhaba, ben Facebook ergeni, 17 Ebeveynim, 146 kardeşim var. Siyasi görüşüm Pijama partisi, Dini inancım kendine Müslüman. Ehuhehe. Çok gülüyorum buna da. En az kendime güldüğüm kadar. Şimdi farkettim de, oda korkunç görünüyor lan. Massive Attack türküleri de olaya dahil olunca yeminle içten içe bir tırsma söz konusu. Sanki birden bire camın önüne doğru biri fırlayacak çığlık atarak, ben korkudan altıma sıçacağım, sonra şaka falan diye arkadaşlar çıkacak ortaya, ben de hepsinin amına koyacağım, ulan ursbu çocukları böyle şaka mı olur diye. Yaparım bunu. Onlar öyle bir şey yaparlarsa ben de böyle şeyler yaparım. Delinin oğluyum, tarifeli manyaklıklar içinde ne de olsa. Ahaha. Arkadaşlarım öyle şeyler yapamaz, çünkü yeni taşındığım evi kimse bilmiyor adresini, bilenler çok uzak. Hem evime uzak hem de öyle sikik şakaları yapmaktan uzak, kaliteli insanlar. Birinci sınıf. A+ enerji tipi insanlar. Çok az yakıyorlar. Diesel gibi. İki hal hatır ediyorsun, bir ömür yanındalar. Böyle arkadaşa can kurban.

22 dakikadır yazıyorum, durmadım hiç. Anlatmak istediğim haricinde her şeyi anlattım. Konu dağıldıkça dağıldı, anlatımın anasını siktim. Çok özür diliyorum. En iyisi ben kalkıp kahvemi yapayım, film falan izleyeyim. Ama son bir şey; Gidin yatın lan! Çok ararsınız bu günleri. Ne diyordu büyük düşünür Ankaralı Namık; “Daha zabbahaaa çoooooogggghhhh”

Not: uyuyamamak çok kötü ve ben uyku ilaçları olmadan uyumak istiyorum. Hoş, öyle bir kademedeyim ki, uyku ilaçları olunca da uyuyamıyorum. Bunu demek istemiştim sadece. Buhika adlı çikolata hatuna selamlar olsun buradan, şarkıları kesmesin. Eyvallah…

Batuhan Dedde.

Anaa tam adımı yazarken, Enigma çıktı. Kaç yıl olduydu dinlemeyeli. Zamanında bunu dinleyenlere, “satanik” diyorlardı. O da ne olüyörseeeğğ.

Yataist

2010-12-26T08:33:00.000-08:00

Ilıman bir pazar günü, kapkara bir akşamüstü. Bu İstanbul, beni öldürecek yalnızlıkla el ele verip. Her zaman ki gibi, bir fincan kahve, birkaç dal sigara ile ayılmaya çalışırken, aklıma bloga yazmak düştü. Neden düştü bilmiyorum. Belki de serbestçe yazmayı özlemişimdir. Bir nevi taşak yapmak. Kafa izni. Ohh amına koyim diyesi geliyor insanın. Amına koyim, küfür gibi gelebilir başta ama küfürden ötesi, daha çok felsefesi olan bir kelime öbeği güzelim Türkçe'de. Bunu kullanmayı kendine görev edinmiş, yemek - içmek kadar mecburi kılmış insanlar, konuşurken noktalama işaretiymişçesine kullanan insanlar vs.

Birden bire anı yazasım geldi. Anı yazanlardan nefret ederim. Amatörlerden değil tabii ki. Yani bu işi ticarete döken, yazıp, kitap basarak para kazanmaya çalışanlardan. Bence anılar, anı olarak kalmalı. İstisnalar hariç tabii. Mesela Atatürk gibi bir liderin anıları, anıdan ziyade rehberdir. Ya da bu tarz anılar falan. Yoksa, "torunum doğduğunda yanakları pembiş pembişti, gözleri kocaman kocamandı" gibisinden anılar, siktirsin gitsin. Herkesin torunu oluyor, herkes pembe doğar, zenciler hariç. Bunları neden saçmalıyorum bende bilmiyorum, bilinmeyen bir güç beni yazmaya zorluyor gibi. Metafor bulamıyorsan, siktir git anormal birşeyler yaz diye kulağıma bağırıyor sanki. Korkuyorum. Mutfaktan tıkırtılar geliyor. Delidir deli. Offf. Canım sıkılıyor. Salak gibi bir de, ışıkları yakmıyorum. Mumlar bitti bitecek, körlük yaratabilecek düzeyde loşluk hakim. Gam, keder yükselticisi gibi. Koltuktan kalkıp, lambayı yakacak düğmeye dokunmaya üşeniyorum. Koltuk çok rahat. Baba koltuğu. Ayaklarımı falan uzattım, acayip yayıldım. Yanımdaki terliği fırlattım lambanın düğmesine doğru ama yanmadı. Cephanede yok, boş şarap şişesini atsam, kırılacak, daha çok zararlı çıkacağım. Gam, kasvet öldürsün beni, daha iyi. Öyle üşeniyorum ben yerimden kalkmaya, yatar pozisyondayım.

Ki zaten, dini inancımı sorguluyorlar durmadan, hadi itiraf edeyim Yataistim. Yatıyorum sürekli. En sevdiğim tanrı ortopedik olanları, insanı acayip dinlendiriyor. Biraz yan etkisi yok değil hani, tembelleştiriyor, tembeller de burada böyle bunları dillendiriyor ama olsun. Ziyanı yok. Sigara da yok zaten. Bakkala kim gidecek. Böyle anlarda kendime ait cinlerimin olmasını çok istiyorum, mesela olsa şimdi, rica etsem bi' murattı kapıp gelse bana.

Yağmurlu bir İstanbul pazarı. Gri, siyahımsı. Odanın içi kör edebilecek kadar loş. Kalkıp lambanın düğmesine dokunmaktansa, körlüğü tercih ediyorum. Sevgilimden uzaktayım, gidemiyorum. Aramız da limon tuzu. Hepsi benim suçum. Ağzıma sıçayım. Bekliyoruz bakalım, düzelecek şüphesiz. Ve bankalarında Allah bin türlü belasını versin.

Ulan, anı diyorduk nereden nereye geldi konu be.

Şey diyeceğim;

6 ya da 7 yaşındayım. Mahallede oturuyoruz bir yaz günü, hava "gavur amı" gibi sıcak. Bu sıcaklık birimi halk arasında sık kullanılır. (1 birim gavur amı= 25 C.) her neyse...

Oturuyoruz öyle bir duvar var yüksekçe. Üzerine 5-6 embesil velet dizilmişiz, bir muhabbet dönüyor ki her aklıma geldiğinde altıma işerim gülmekten. Mıstık vardı; o canavar şimdi, ejderha yani. Bir de Buse vardı, aynı yaştayız ama o, o anda ortamda yok, ben ona aşıktım, yani aşk sanıyordum bu durumu. Mıstık, Buse'yi kaçırmış, esir almış, Turgut amca da, (Buse'nin babası) bana geliyor, kızımı kurtar "sarı" diyor. Küçükken sarı derlerdi bana. Öylece duvarın üzerinde oynuyoruz salak salak. Öyle bir kaptırmışım ki kendimi hayale, elimde ki gazoz şişesini Mıstığın kafasında kırdım. Bir de şişeyi vurmadan önce çocuğa bağırıyorum; "Buse'yi bırak ulan piç!" Bayağı bir kanadı Mıstığın kafası. Abisi geldi, beni dövdü. Benim abim yok, gidip söyleyemedim tabii, "uruspu çocuuu beni dövdüüüeee" diye. Oturdum hayvan gibi ağladım. Yani görüldüğü üzere, hayallere kapılmak ta o zamandan beri başıma bela açan bir durum ama hiç de vazgeçemedim, alıkoyamadım kendimi. Hayal ile gerçeği ayırt edemeyecek kadar salakça yaşıyorum. Velhasıl, Aradan 20 dakka geçmedi barıştık yine. Oturuyorken aklıma birden bire barışma hediyesi geldi. Dedim ulan size dondurma ısmarlıyım mı. O zamanlar Kornet var, üüüü BMW almak gibi bir şey. Bunlar da tabii hemen zıpladılar ısmarla diye. Söz ağızdan çıktı bir kere ne yapacağız... Bi' eve gidip geleyim dedim, eve gittim annem içeride tv izliyor, usulca girdim yatak odasına, elimi cüzdana attım, parayı kaptığım gibi dışarı fırladım. 4'er tane kornet alabilmiştik o paraya çok iyi hatırlıyorum ama paranın miktarını unuttum. Sonuncu kornetleri yerken annemin oraya doğru kırmızı gözlerle geldiğini farkettim. Hiç de bozuntuya vermiyorum ama. Annem hadi eve dedi sakince. Hiç böyle kızmış gibi bir havası yoktu. Aha! yırttık ulan, anlamdı dedim. Neşe ile eve gidiyorum. İçeri girdik, kapı bir kapandı, böyle dışarıdan vuran güneş kesildi, sonrası harbiden karanlık oldu. O gün anladım ki, kadınlar harika rol kesebiliyor. O sevecen annem gitti, yerine Godzilla gibi bir kadın geldi. Hayatımda öyle bir tatlı dayak yemedim ben. Tatlılığı, arkadaşlarım için birşeyler yapabilmekten geliyor. Ne güzel, gidip çaldım parayı, dondurma ısmarladım, mutlu olduk hep beraber.

Bugün olsa, yine çalarım. Yaparım bunu. Annem yine beni döver.

Çao.

Batuhan Dedde.

Ülkemden Ürküyorum

2010-10-16T06:31:00.000-07:00

Bu ülkede "düğün salonu" diye bir kurum var. Ya sünnet olursunuz, eğlencesi yapılır ya da evlenirsiniz eğlencesi yapılır. Erkek, her iki durumda da bir şeyler kaybeder. Birinde çükünden bir parça, diğerinde özgürlüğünden, hayatından... Kadınlar her iki durumda da bir şeyler kazanır diyerek çok adi bir espiri yapmayacağım kesinlikle ama ilkini atlayıp ikincisine değinecek olursak, şahane bir köle sahibi oldukları, İzmir'de günbatımının kordonda süper ötesi olduğu kadar gerçek. Sabah sabah nereden geldi bunlar aklıma bilemiyorum.

Türkiye beni ürkütüyor. Ben kendi insanımdan korkuyorum. Eğlenceli bir korku ama. Metrobüs dedikleri ulaşım aracında, özellikle ana hatlarda (Zincirlikuyu-Edirnekapı vs.) benim insanım, birbirini eziyor maksimum 40 dakikalık bir yolculukta ayakta kalmamak için. Akşam iş çıkış saatlerinde mütemadiyen gidip Zincirlikuyu'dan metrobüse biniyorum. Masaj salonuna gitsem bu kadar rahatlayamam, sonrasında bir süre ağrı olmuyor değil gerçi ama... Geçenlerde bir teyze -abartmıyorum- sırtıma basıyordu az kalsın. Korku, insana kendini aşacak şeyler yaptırıyor. Ben devlet olsam, -ki hiç sevmem- oradaki zaafı, faydaya çevirir bu ülkede Rugby takımı kurar, seçmelerini de o durakta yapardım. Yemin ediyorum yıldız oyuncular çıkartırız. O kalabalığı yarıp götünü bir koltuğa koymaya çalışan ne insanlar var bir bilseniz...

Bu araçların içi de malzeme yumağı. Ülke kurtaranlar, teknik direktör olanlar, ömründe hiç kitap okumadığı halde 6 yıldır aynı kitabı elinde dolandırıp, sadece metrobüsten metrobüse kitabı eline alıp yalandan sayfaları çevirenler. Kültürlü erkeklere kızlar bakar. ehuhe. Bir de kokan insanlar var. Ülkeler arası krize neden olabilecek insanlar bunlar. Birileri onlara suyun icat edildiğini söylemeli, ne olur. Bunun fukaralıkla, parasızlıkla hiçbir alakası yok, hani fakir fukara ile dalga geçiyor diye çemkirenler olursa... Bu ülkenin her yerinde su akıyor, herkesin evinde. 5 dakika suyun altına girmekle, kimse ölmez. Bunların dışında bir de bangır bangır müzik dinleyenler var, ağızlarına mp4 çalarlarla vurmak istiyorum. Kulaklık, müziği sadece kendimiz dinleyelim diye var. Geçenlerde bir sitede bununla ilgili bir kolpa haber okumuştum; "Metrobüs'te yüksek sesle müzik dinleyen genç, yılın en iyi çıkış yapan DJ'i ödülüne aday gösterildi." ehuhe.

Her neyse, su ısındı, bir kahve yapıp, kahvaltıma başlamalıyım.

Sizi üzenler inşallah her akşam iş çıkışı metrobüse binmek zorunda kalırlar (Zincirlikuyu'dan) ve mümkünse, kokan, yüksek sesle müzik dinlerken de, elinde bir kitabı yalandan okumaya çalışan birinin yanına oturmak zorunda kalırlar.

Öptüm.

Dedde.

Günler Monotondur

2010-10-15T06:24:00.000-07:00

Günler ne kadar da benziyor birbirine... Tek yumurta ikizi gibi sanki, zamanın taşaklarından fırlamış. Buna monotonluk diyor insanlar. Belki de insanlar ilk kez doğru bir şeyler fısıldıyorlar. Ne kadar basit, ne kadar minimal yaşıyorum, yaşıyoruz, yaşıyorlar, yaşıyorlarsınız, yaşatıyorlar. Utanmadan yaşıyoruz diyoruz bir de. Yalancı piç kurularıyız.

Hep aynı şeyler. Sabaha karşı uyumaya çalış, en az 4-5 şişe bira yahut yarım şişe şarap içmeden gözlerine uyku düşmesin. Öğlen kalk, bir kahve yap, bir sigara yak, gidenlerini hatırlar, bir müzik eşlik etsin bu sancına, günü tek öğünle kapat, çay, kahve, sigara ve sancılar fora...

Çok zaman art niyetli olmak istiyorum, fıtratıma bir sürü küfür ediyorum. Manyak değilim aslında, sadece çok sıkıldım bu durumdan. Sikilen hep biziz, Fatmagül'ün suçu ne? Böyle de popülerliği katarım işte işin içine. Uyandığım da yoklama yapsam, hep eksik çıkıyor bir taraflarım. Ya aklım firari, ya onurum ya da mutluluklarım. Bunlar haylazsa, kabahat kimde?

Öğlen gözlerimi açtım ki, açmasaydım keşke dedim. Keşke nefes de alamasaydım. Ölü uyansaydım yatağımda. Yarı ölülükten, tam cesetliğe terfi etseydim. Sanki şehir üzerime yıkılacak kadar kasvetliydi. Gökyüzü gri, yağmur yağıyor, hava soğuk. İstanbul özüne mi dönüyor ne? Şimdi gidip bir Kadıköy vapurunda, bir bardak sıcacık sahlep içmeli aslında. Sigara da diyeceğim ama, yasakmış sözde. Yasağı kim takar ki? Şimdi yaşasa, bana telefon eder, gel beraber vapurda birer sahlep içelim, martılara bakalım, şiir yazalım, derdi Orhan Veli. Ben Orhan Veli'yi çok severim.

Uyanalı çok saat oldu, öyle üşeniyorum ki bir şeyler yemeye, akşam bilgisayarın yanında kalan birkaç parça bisküvi ile idare ediyorum. 2 günlük çayı ısıttım tekrardan, yeniden demlemesi çok çetin geliyor bana. Benim suçum değil, şehir çok kasvetli, bulutları tutuyorum sırtımda düşmesinler diye, dermanım yok.

Ölmek için çok güzel birgün aslında. Böyle kasvete, şık bir intihar yakışır. Banyoyu da daha dün temizledim gerçi. Şimdi her yer kan olacak, basın mensuplarına ayıp olur. Demezler mi koskoca şairin banyosuna bak, alyuvar içinde kalmış her yer... Derler, derler. Bazı geceler uyumaya çalışırken korkuyorum, yalnızlık gelip ben uyurken kalçalarımı izler diye. Ben çok dağınık uyurum. Gece yatağıma girip gözlerimi kapatırım, sabah nereden çıkacağım belli değil. Bir keresinde sınırdışı edilmiştim Arjantin'den. Abartanı sikeyim. Yalnızlık diyorduk. Irzıma geçer, iffetime leke çalar diye uyuyamaz oldum. Yalnızlık yalnızlık...

Vay seni yalnız olmak. Ne ucuz bir orospusun.

Yalnızlığı sevmeliyiz, başını şefkatle okşamalıyız, sırtı terlemişse havlu koymalıyız bla bla bla...

Bitti.

//Dedde.

Kör Mavisi

2010-07-12T05:37:00.001-07:00

Ortadan ikiye bölünmüş bir yalnızlıktı benimkisi.
Küflenmiş kadınlar tarafından –annem dahil-
Bir parçası yaşamıma bir parçası ölümüme ithaf edilmiş...
Çırılçıplak bir cümlenin koynunda, anlam bozukluğu
Yaratan kelimeler gibi dışlanmış sohbet ederken,
Babam sohbetin en tatlı yerinde delici bir aletle atlardı kalbime,
Kalbim bölünürdü ikiye, içinden sen düşerdin.
Babamın boynuna sarılıp dokuzuncu kattan aşağı atlardım.
Beşinci katta el sallardı Nazım Hikmet,
Üçüncü kata geldiğimde kanlar içinde bulurdum Özge Dirik’i,
Küfür ederdim gelmişime geçmişime
Nasılsa düşerken beni kimse yakalayamaz diye.
Tanrıya ‘reddedemeyeceği bir teklif’ yaparken,
Kafasına düşerdim Don Vito’nun,
Montana babama kızardı.
Babam ağlardı, kefenim kanardı bembeyaz.
Doğrulup kurşunların gölgesinde, seni sorardım hepsine,
‘Pardon, bakar mısınız? Bu kadını buralarda ölürken gördünüz mü?’ diye...
Renklerden umudunu kesmiş kör bir adam gibi Beatles dinleyip,
Maviyi düşünürken; neler yapıyor, nasıl görünüyor.
Papatyalar kırlarda nasıl geçimini sağlıyor diye...
Bir cellat, kafasını ayırırken vücudundan kirletilmiş bir bedenin,
Tanrının tatilde okuduğu kitap devriliyor kütüphaneden
Çürümüş hatıraların üzerine...

Batuhan Dedde.

Islak Orospu

2010-07-08T13:25:00.000-07:00

Etimi kaplayan ruh hastası yalnızlıklar taşıyorum.
Önüne geçilemeyen bir kapanış bu
Kapandıkça yükselişe geçen...
Kesilsem, damarlarımdan küfür akar.
Kırılsam çatlaklarımdan terk ediliş fışkırır.
Gecem hep aydınlık,
Koynumda infilak eden cephane depolarından.
Gündüzlerim ceset yüklü,
El sallıyor akşamdan kalma mantar dumanların ardından.
Bazı geceler yatağımda olduğum halde
Issız sokaklarda yürüyorum.
Köşe başlarında eli muştalı iblisler
Pis pis sırıtıyor ardımdan, aralarında fısıldaşmalar.
Jiletler omuz atıyor her çamur kokan kaldırımda.
Ama ben jiletlerden korkmam.
Kan kaybından ölmek üzere olan meleklerle karşılaşıyorum,
Kanatları kopartılmış, inliyorlar.
Sanki birileri betonun üzerine kırmızı halı sermiş
ve meleğin biri gelip oraya yerleşmiş.
Yağmur yağıyor, mevsim yaz ama hava serin.
Yanmayan sokak lambaları orospu çocuklarına benziyor tıpkı.
Yalnız ve ışığı sönmüş, dibinde yatanlar hep sarhoş
İstanbul çok ağlıyor bu gece.
Sızıntı yapmış nükleer santraller gibi içim bir mayhoş.
İstanbul çok ağlıyor bu gece,
Kıyamam İstanbul, susmazsan intihar edeceğim...

Batuhan Dedde.

Zavallı Büyükannem

2010-07-05T19:40:00.000-07:00

Vuruş tekniği mükemmel bir karate ustasıydı aşk;
Tek darbede sakat bırakan adamın dokunuşları!
Güneş doğuyordu kırmızı kelebeğin kanatlarından yüzümüze,
Işık hüzmelerinin boynunda kesik izleri.
Teoride çok kalabalıktık ama uygulamada yapayalnızdık.
Çarpık ellerinde viski kadehi,
Ayrılık konferanslarına katılan bir masal
Acıtıyordu canımızı belkide anlattığı gerçeklerle.
Bir aşkın kokmaya başlayan cesedi
Otuzbeş adımda nasıl saklanır günlerce;
Onu anlatan bir rehber veriyordu yirmi kupona,
Pornografik yayın yapan bir gazete.
Vakit sabaha karşı; çan çalıyor camide.
İmam çıldırmış olmalı,
En sevdiğin şarkı çalıyor minarede;
‘Shine on you crazy diamond’
Müslüman mı oldu Pink Floyd?
Halka peygamber eti satan bir kasap
İdam ediliyor başyapıt bir müzikalde
Tanrı sahne önü yönetmen koltuğunda oturuyor
Zavallı büyükannem, hiçbir şeyden haberi yok
Çökmüş kanepenin köşesine barbie bebekleriyle oynuyor...

Batuhan Dedde.

Yalnızlık Marşı

2010-06-27T16:46:00.000-07:00

Dedde:

En çok ben lanet ettim kendime bu sevgide,
ulaşılmazlığınla yokluğunun arasına sıkışmış
bir sinir hücresi gibi sancılanırken yüreğim,
kelimelerin sana evrilecek gücü yoktu belki de.

O.Bal:

Kalbimin pimini çekip yuttum artık,
patlayıncaya kadar tutuyorum nefesini aşkın!
İçimde firari aşklar var,
ölüm döşekleri seriyorum yeni sevdalara senden sonra;
uyusunlar,uyusunlar da geberip gitsinler huzurla!

Dedde:

Yaşamak dedikleri ucuz bir fahişeyken,
en çok da ben ihanet ettim.
Bir orospunun umumi gerçeklerine,
elini tutabilme ihtimalim olsaydı eğer
tonlarca su dökünürdüm sana gelirken

O.Bal:

“Tersimden çekip çıkarmış beni” kader anne karnından
iç organlarım yer değiştirmiş sen giderken.
Kalbim neremde atıyor bilmiyorum artık,
zoru zoruna değil, bile bile ölüyorum.

Dedde:

Ben bu filmi daha önce izledim anne;
çocuk aşık olacak, ve terk edilecek.
Ve ölecek, ve ağlayacak, ve intihar edecek.
Değiştir şu kanalı yoksa yemin olsun keserim peygamberi!

O.Bal:

Aynı senaristin, üçüncü sınıf jönleriyiz biz,
gözümüzü ölüm bürümüş, yalancı aktörleriz.
Ezbere yaşıyoruz belki de,
söyle Tanrı’m şimdi hangi kameraya bakıyoruz?

Dedde:

Annemin babama ucuz bir şakasıdır doğumum,
ruhum inşa edilirken çamurdan,
onun bunun ayak parmaklarından arta kalanlarla
yapıldığına kalıbımı iddiasına girelim mi Tanrım?
Kaybedersem ölene kadar ona mahkumum,
kaybedersen ölümsüzlük ve o benim?

O.Bal:

İki ölü aşkın izdivacının
devşirme torunlarıyız biz.
Gün yüzü görmüyor hiçbir suret kalbimizde,
büyürken çok tokat yedik,anneden,babadan,sevgiden,
ve ölümüne içiyoruz, ölüme içiyoruz belki de!

Dedde:

İçki içip dans edebilirdik oysa;
İkarus’un kanatlarında ya da bir meleğin sırtında.
Kaderimi yazan bir çift titreyen el olmasa,
ve birkaç hüzün erken davranılsa...
Ah, sevgilim! Gözlerinin yeşiliyle dağıt beynimi.

O.Bal:

Alnıma kaderin kırık ayna parçaları saplanmış;
yazgım değişmiş sanırım bu yüzden.
Bir su birikintisinde okuyorum olacakları,
alın yazımın mürekkebi damlıyor kırmızı kırmızı, suya.
Suda suretin beliriyor,gözlerin kırmızı yeşil;
“Hassiktir be ayna!”
Yine mi ulan yine mi ya!

Dedde:

Bana kasvetli bir kış sabahının gri bulutları gibi gel,
yüreğime düşür bütün derin düşünceleri.
Yüzüme tükür, yağmur diye avunurum,
anama kutsalıma söv, gök gürültüsü der Tanrı’yı kandırırım.

O.Bal:

Gözlerime çanak tutuyor sol omuz meleğim,
rütbemi yükseltiyor ardından ettiğim her küfür.
Dilimde sen kesikleri, soluk soluğa zikrediyorum adını;
cehennemin bugün kabul günü, kavalyem olur musun sevgili?

Dedde:

Kör testereyle başı kopartılası bir yalnızlık benimkisi.
Yaşamaya değer ucuz bir çöplük gibi,
ayın önünden geçerken Noel Baba.
Bütün geyiklerini tek tek dürbünlü tüfekle öldürmeli!

O.Bal:

Gün gelecek zihnimin çöplüğüne dökülecek
damper damper anılarım.
Suyu dökülecek sensizliğin sağa sola.
En üste sen geleceksin merak etme,
sonra bir güzel sıçacağım suratına!

Dedde:

Anne korkuyorum, zenci olmak istiyorum ben,
hiçbir hüzün beni bulamaz karanlıkta kamufle olurken.
Ansızın sırtımdan bıçakladı beni daha evvel küfrettiğim
hasmım bir peygamber.
Tam diz çöküp önünde ona gözlerinin büyüsünden bahsedecekken!

O.Bal:

Hayat sınav diyorlar kullar için;
şimdi önümde dört seçenek var:
Aşk,ölüm,ayrılık,ihanet.
Bak işte hepsi aynı;
sanırım hayat dedikleri Tanrı’nın basım hatası!

Dedde:

Sana yaşlanmış yüreğimden söz etmeliyim Elf:
Gündüz ışığında dinç duran, karanlık bastırdığında
bastonların bile terk ettiği, ayakta duramayan yaşlanmışlığımdan.
Biraz da içimdeki yangınlardan, uğradığım istilalardan, yalnızlıklarımdan...
Aslında normal bir adamım ben, bunca kan lekesine rağmen.
Yazılırken kaderim; ‘kanamak’ ile ‘kanmak’ arasında kaynaklanan
Tanrı’nın ufak bir yazım hatasından...

O.Bal:

Yüzüme okunurken günahlarım Tanrı katında,
senin de adın geçiyor biliyor musun sevgili?
Meğer en büyük günahım senmişsin;
zina da sen,haram da sen, hak da hukuk da…
Ağlayamıyorum da sevinçten ,çünkü
“Ölüler ağlamaz oğlum, melekler günahsızdır” dediler küçükken bana.

Son Söz: Bir yalnızlık marşının nakaratındasın sevgili,
tekrar tekrar üstüne ihanetin;
ve bir ihtilalden hatıra
kanlı ayak izleriyle çevrili bedenin!

Batuhan Dede-Oğuz Bal

Küfürbaz Karıncalar

2010-06-11T08:39:00.000-07:00

Gözü çıkartılmış yalnızlıklar tarafından
Takip ediliyorum memur bey.
Uyuşturucuya bulanmış kadın kokan caddelerde
Kaybettirmeye çalışırken izimi,
Yitip gidiyorum sokak serserileri gibi
Kalabalıkların arasında.
Belki linç edilirek kurtulurum yalnızlıktan,

....................
Batuhan Dedde.

Çöp Adam Mevlidi

2010-05-18T15:21:00.000-07:00

Umudunu kalabalığın içinde cebinden düşürmüş
Küçük çocuklar gibi ararken belimi büküp, elime basıyorlar tanrım,
Canım acıyor, nereye gittiğini bilmeyen bu kalabalığın içinde
Manzara resimleri yapmak istiyorum,
Masmavi denizlerin üzerinde umuda doğru uçan martılar
Aşağıda duran çöp adamlara el sallayan bir güneş
–evet, çöp adamdan ileri tekniğim yok-
Umutlu bir adam olmak istiyorum, gülümseyen suratlar
Bulmacalarda bıyık çizilmiş yatak odası şarkıcıları
Fakat olmuyor, hırsızların arasında yaşıyorum
Renklerimi çalıyorlar, televizyonlarımdan bile
Bu yüzden bütün duygusal filmlerde siyah beyaz ağlıyorum
Siyah beyaz masturbasyon yapıyorum porno izlerken
Resim yapamıyorum vesaire...
Paletimde kırmızı renk var sadece, martılar kanıyor, güneş kanıyor,
Çöp adamlar kendini asmış hatalı bir kelime bulma oyununda.
Tabut taşımaktan kürdan kolları kırılıyor bütün Cin Ali’lerin...

Batuhan Dedde.

Jose'ye

2010-04-19T10:27:00.000-07:00

...............

Josephine;
Sana atlardan söz etmeliyim biraz.
Bazı atlar ölmez vurulduklarında
Barutun ısıttığı şık kurşunlar buluştukça
Kaynayan kırmızı sıvıların, elastik damarlarında
Daha bir şahlanır atlar
Acılar mesela, yalnızlıklar ya da.

Cemre

2010-03-19T12:55:00.000-07:00

Özge'ye...

Yaprakları solmuş bir gül ağacının
Çorak dikenlerini batırırken göğsüme
Yorgun gölgemin canı yanıyor
Sabahları her yoklamada
Bir sevincim kaçak çıkıyor
-Gülüşmeler firari-
Ağzı burnu kan içinde
Hatıraları sürüyerek getiriyor
Eli kanlı çirkin nöbetçiler.
Hücrelerim kontrolden çıkıyor
Güleryüzlü bir cadının
Efsunlu sözleriyle ruhumdan geçiyorum
Uçup giden baloncuklara
Yüklüyorum sana dair her dileğimi
Onlar tanrıya kadar ulaşıyor
Ve birgün yağacak bu coğrafyaya yağmurlar
Toprak sen kokacak, ağaçlar seni verecek bana.

Kiralık Aşk

2010-03-09T12:04:00.000-08:00

Kadın piç;
Kırmızı ruj kadar şehvet bakardı gözleri.
Kadın sürtük;
Cigaranın son nefesindeki zehir gibi .

Kırmızı rugan ayakkabılarında yazar vizitesi ,
Son esrar nefesinde söndürür geceyi.
Fırfırlı eteği gerçeğin tek şahidi ,
Masal saatlerinin sürtük prensesi …

Yastığının yanıbaşına iliştirilmiş tarife-i ücreti,
Adını bile hatırlamaz adamın,yorgunlukta kesilmiş nefesi.
Üstünde paralı aşktan kalmış ter damlaları,
Ve adının yankısı dolaşır bilindik bayram sabahları sırası.

Gözlerinin altyazısı çıkar makyajını temizleyince aynada,
Romanların kötü kadını kadar sevilmez, bunu o da bilir aslında.
Kimliği bellidir halk arasında, barınamaz hiç bir sayfada,
Bir çirkinin gözbebekleri kadar aşk etmez kadınlığı iki dünyada da.

Onyedilik bir yeni yetmenin ilkiyken,yetmişlik bir dedenin belki de son nefesi…
Hevesi kursağında bir hayalin fahişe olmuş bedeni.
Ne duaya bakar gözleri,
Ne de uğruna yazılmamış on küsur şiir aralar kanlanmış yırtık düşlerini.
Gündüz annedir cennete uzanır elleri,gece gelir,o ölür ,olamaz eskisi gibi…

Batuhan Dede/Onur Akkaya/ Oğuz Bal/ Ersoy Kaan Çamcı/ Ö.S.Ö

Josephine'in Annesine

2010-02-26T13:55:00.001-08:00

Burnuma saldıran ağır bir kokuya
Alışarak geçti sanmak gibi yokluğun.
Ne zaman tazelesem nefesimi
Gırtlağıma saldırıyor,
Ne zaman koysam başımı yastığa
Üzerime abanıyor.

Tavana çizdiğim sürreal portrelerden
Kan fışkırıyor şimdilerde.
İblisler beyazlarıma kara çalıyor
Ve düşlerim atlıyor bir bir pencereden.

Uf

2010-02-25T11:10:00.001-08:00

Küçük bir çocuk ağlıyor;

Anne,
Uf oluyorum.
Uf-uklara dalıyorum.
Uf-alıyorum.

Kurdun Elması

2010-02-25T09:33:00.001-08:00

Bir sevgilim/sevdiğim var benim,

Gözleri 'güneş'e doymuş, saçlarında 'yıldız' taneleri...
O ki; yıldızların örnek aldığı, 'ay'ın gülüşünden çaldığı,
Hüzünlerin fersah fersah uzağa kaçtığı bir varlık,
Bir tîn, parçanın bütünü, kurdun elması bir sevgili...

Bir sevgilim/sevdiğim var benim,

Bir gülümsemesine bütün ömrümü telef edebileceğim,
Bir 'canım' deyişine binip gökyüzünde gezebileceğim,
Bir dokunuşunda alev alev yanabileceğim bir sevgilim.

Bir sevgilim/sevdiğim var benim,

Yokluğu jiletin kör kısmı, varlığı irem bahçesi...
Hayaline sarılıp uyumak, uykuların en güzeli...

Bir sevgilim/sevdiğim var benim,
Yakan, acıtan, yoran...
Bir gülüşüyle ab-ı hayat sunan
Erişemediğim, erişemiyeceğim...

Bir sevgilim/sevdiğim var benim

İşte hepsi bu kadar...

Ölü Kardeşin Sonesi

2010-02-22T11:33:00.000-08:00

Puslu tuzaklar kurarken azrail o masum yüzüne
Ne gücüm yeter, ne nefesim bu denizi geçmeye.
Bir umudun sarısı düşerken kızılın tenine
Umut kızıl olur güneşe bulanır, güneş de yüzüne.

İstemem durma öyle kapıda, öyle mahsun
Bahsetme gitmekten, ciğerim kavrulur.
İblis değilim, kafa tutamam tanrıya
Hıncımı alırım bende, bol bol küfrederim hayata.

Bilsem almayacaklar seni, seviştiririm bileklerimi.
Hain bir kasaturayla. Puslu, yağmurlu bir akşamda.
Dudaklarımda doğrarım en bozulmaz yeminlerimi.

Bütün hayallerimi kurban ederim bombalı bir saldırıda.
Aşklarımdan vazgeçerim, ruhumdan ve yıldızlardan.
Josephine’den vs. Kısaca beni ben yapanlardan.

Sadece

2010-02-19T08:47:00.001-08:00

Sadece susarak özlüyorum seni, içimi kanatarak.
Söndürerek ruhumdaki bütün ışıkları,
Pencerelerimi açarak gecenin karanlığına,
Yokluğun pahasına özgürlüklerimi satarak
Bir güvercinin beyazlığını kızıla boyayarak.

Sadece gözyaşıyla seviyorum seni, gözümü dağlayarak
Kopartarak yüreğimdeki bütün bağları,
Kahpe bir tuzağa düşürerek umutları,
Ellerimle tutup yüreğinin korunu, göğsüme basarak.
Onurumu ve ruhumu seni bana getirecek şeylere satarak.

Sadece umutsuzca bekliyorum seni, endişelerimi yamayarak
Ayakta tutmaya çalışırken bütün düşlerimi,
Kuduran yalnızlığı avutarak masallarla
Hezeyanlarımı bulayarak gerçeklerime,
Bekliyorum, seviyorum ve özlüyorum sadece.

Ne Haldeyim

2010-02-19T06:25:00.000-08:00

Ben mi sendeyim
Sen mi bende
Ben bende miyim
Ben sende miyim
Ben neredeyim
Bilemem..

Ayrılık gelir, çalar kapımı
Engel olamam.
Ruhumu boşaltır sevgili
Çırpınırım, içine dolamam.

Kaçmak isterim buralardan
Korkak değilim, kaçamam.
Kanat çırpmak isterim ona,
Kelebek değilim, çırpamam.

Yitip gitmek isterim karanlıkta,
Ceset değilim, yitemem.
Işık tutmak isterim ruhuna,
Kül olmuşum ben, yapamam.

Yüreğimi doldurmak isterim
Kadeh değilim, dolamam.
Umutsuz olmak isterim sana,
Olmadığım gibi olamam.

Güneş olmak isterim sana
Donmuşum ben, olamam.
Gece yolun aydınlatayım derim,
Karanlıktayım ben, parlayamam

İbrahim'e

2010-02-08T10:45:00.000-08:00

Kalk çocuk, kalk.
Ört üstünü hayat zırhıyla,
Ölümün beyazı hiç yakışmadı
O çocuksu suratına.
Kalk çocuk, kalk…
Eski günlerde ki gibi,
Yine bir sigara yak,
Yine gülelim eskisi gibi
Şaşkın yüzüne, acemi içişine…

Kalk çocuk, kalk.
Yattığın yerler acıtır sırtını
Bilirim, karanlıktan korkarsın.
Soğuk dondurur iliklerini,
Sigarasız da duramazsın…

Kalk çocuk, kalk…
Bu sefer yalana razı olalım,
Yine aç yatıp, yine aç kalkalım.
Yemin olsun sevdiğin yemekleri yaparım
Sen kalk, bulaşıkları da ben yıkarım…

Kalk çocuk, kalk…
Yattığın yerden doğrul, boynuma sarıl
Yine aynı yatağı paylaşalım.
Kalk hemen! Hem bize de yazık,
Geride bıraktıklarına da…
Hey, çocuk!
Anılara ihanet ediyorsun,
Bizi üzüyorsun…
Hadi çocuk,
Kalk!
Hadi, yolun açık olsun…

Bazen

2010-02-08T10:33:00.000-08:00

İnsan bazen yitip gitmek istiyor,
Bir şiirin en karamsar satırında.
Bir melodinin en karanlık notasında.
Ardında hiçbir iz bırakmadan,
Süpürerek bütün kalıntılarını
Belki bir sol anahtarında vesaire.
Yitip gitmek istiyor işte...

Bazen de coşmak istiyor insan.
Karadeniz gibi mesela.
Göç edememiş, sakat bir kırlangıcın,
Baharın yaklaştığını görmesi gibi.
Rüyalara dalmak istiyor, düşlere,
Ucu bucağı görünmeyen ülkelere.

Kaptırarak ruhunu coşkun melodilere,
Dalıp gitmek istiyor insan çok zaman derinlere.
İnsana bak! Neler istiyor, neler geçiyor...
İşte bunu kimse bilmiyor,
Deliler bile...

Birkaç Damla Can Suyu

2010-01-29T14:55:00.000-08:00

Önüm, arkam, sağım, solum!
Her yanım yalan.
Zifir yüzlü çirkinler işgal etmişken ruhumu,
- ki ruhum talan-
Etrafta yüzlerce maskeden yüzler varken,
Sen, dupduru güzel, sen hangi eşraftan?
Saçlarında bir cennet yansıması,
Gözlerin çöl kadar sıcak ve sözlerin kurak.
Kıvamında olmalı aşk, ne fazla ilâhi, ne de fazla mecazî.
Eğer seni saramıyorsam ruhumla,
Ölümüne dövüşemiyorsam sana zararı olabilecek şeylerle,
Bu aşk bana farazî.

Düşmek Fiili ve Tanrısal Düş

2009-12-15T05:33:00.000-08:00

Bir kadın düştü içimden sessizce,
Bir kadını kalbimden yırtıp attım dün gece
Gelişi kadar görkemliydi gidişi
Gözler, anılar, tatlı kelamlar kurban edildi,
’Yok’un tanrısına.
’Var’ın tanrısı kayıplarda.
Giderken birkaç hatıra alıyorum yanıma,
Yokluğunda oluşacak içsel çatışmaları bastıracak kadar,
Ruhumu bedenime zincirleyebilecek kadar.

Bu kez yoruldum,
Bu kez gerçekten vuruldum,
Şakası yokmuş şarapnel parçalarının,
—Can yakıyor, kan akıyor-
Bu kez gerçekten yorgunum.
Oysaki gözyaşlarımla sulamıştım seni,
Morfinsiz çekilen düş sancılarıyla,
Tatlı bir aptallıkla,
Bir peygamber sabrıyla,
Çocuksu bir masumlukla ekmiştim,
—Bundan sonra yokluğunu biçmek boynuma şiddetle borç-
Ruhuma sahibinden bir hediyedir "ihanetim".

Bir kadın,
İçimden,
Düştü...

Salep Bahane

2009-12-12T14:00:00.001-08:00

Üşümek seninle,
Üşürken bir bardak salebin sıcaklığına sığınabilmek,
Aslına bakarsan salep bahane,
Sığınacağım sıcaklıklar başka,
Ta orada, gözlerinin ardında.

Üşümek seninle,
İçim titrerken bile, seni ısıtabilmek,
Üşüyen ellerine biraz ılık nefes...
Hem eğlenip, hem kızaran burnuna üzülebilmek.

Üşümek seninle,
Seninle üşüyebilmek,
Seninle öpüşürken,
Utançtan terleyebilmek...

Rasyonel Şizofreni: Napolyon, Sezar, Josephine ve Ben...

2009-11-24T06:41:00.000-08:00

Hey! İşte yine buradasın. Hoş geldin…

Sen nesin Josephine? Bazen bir meleği anımsatıyorsun bana –dış görünüş olarak değil tabii ki de seni şişko!- bazen bir kurtarıacı olarak görüyorum seni. Belki sana anlam yüklemede başarılı değilim fakat ne zaman ihtiyacım olsa yanımdasın. Bu sana hangi sıfatı yüklememi gerektiriyor, sen söyle. Yokluğunu şarap testileriyle ve ayna sohbetlerimle giderdiğimi belirtmek isterim. Her ne kadar bir takım eşraf bana deli dese dahi. Dahi olduğumu anlayamıyorlar sanki? Anlamalarını beklemiyorum zaten çünkü sürekli beni kınıyorlar –en çok zoruma giden, sırtlarında kına çuvalı ile gezen zelil yaratıklar- beni anlamamalılar Josephine. Anlıyorsun değil mi? Anlamasınlar da zaten. Yoksa kına satışları durabilir, kötülerden alacaklarım ihya olabilir. Bu arada sana Jose diye seslenmek istiyorum bir mahsuru yoksa eski ve daha da eskiyecek olan dostum!

İnsanlar Jose… İnsanlar, ne kadar garip yaratıklar. Her geçen gün yeni bir şeyler öğreniyorum onlardan, aslında bir öğreti değil bu, bu onların yaşam tarzları, ismine hayat diyorlar. Olumsuzluklara gülüp geçmeyi argo sıfatlarla nitelendiriyorlar ya da ‘dalga geçiyorsun sen!’ diye kokuşmuş nefeslerini püskürtüyorlar yüreğime. Doktorlar Jose, usanmadan seninle uğraşıyorlar ve utanmadan çekici renklere boyuyorlar sana vermemi istedikleri zehirleri, ilaç diyorlar buna bir de. –eğer bunların bir etkisi olsaydı, saksıda ekili çiçek solmazdı değil mi?-

Bizi neden kimse anlamıyor acaba? Ya da anlıyorlar ama çıkarlarına yenik düşüyorlar. En olmadı eskiden çıkarlarına yenik düşen bir şeyler tarafından yenik düşürülmüşler. –yani burada, geçmişleri geliyor ve geleceklerini bir güzel pataklayıp geri kaçıyor ya da onları itiyor yine kendi içlerine-

Senden evvel bir arkadaşım vardı, çok sevdiğim, en sevdiklerim kadar sevdiğim. Bir gün avluda dolaşırken bana şöyle demişti sebepsiz yere “insanlara güven olmaz, garip yaratıklar” ve bunu söyleyen adam en yakını tarafından alçakça öldürüldü. Ah Sezar! Benim iyi yürekli dostum. O da en az senin kadar iyi bir dinleyiciydi Jose.. ve yorumlayıcı.

Bugün kendimi kutsal meclisteki, o kadar da kutsal olmayan yargının önüne attım Jose. Bir tırtılın ağaca çıkması gibi kürsüye çıkardım gerçeklerimi. İstençsiz, ürkek, ikiyüzlü. –umuyorum iki yüzüm, iki başlı bir canavara dönüşmez- Simsiyah tüylü, kırmızı gözlü mitolojik canavarların ortasında gibi hissettim kendimi. Belki de doğrularımı görebileceğim son yer darağacıydı.

Beni bilirsin Jose, hem de en iyi sen bilirsin. Doğru bildiğimi söylemekten kaçınmazdım hiç ve uygulamaktan. Ama artık Napolyon’un kelimeleri kulaklarımda çınlıyor ve kanımı donduruyor. Hâlbuki ne severdim Napolyon’u ve kısacık boyuyla yanlış bulduklarına kafa tutuşunu. Hayatımı mahvetti diyebiliriz, diğer insanların yardımıyla tabii. Napolyon’un basit insanlarla bağlantısı olabileceğini hiçbir zaman aklıma getiremezdim. Her daim yaptığım gibi onu da mı gözümde çok büyüttüm acaba? Sayesinde artık bir şey için mücadele edemiyorum. Ne hayatım için, ne de bir tutam sevgi. ‘kendinde olmayan için savaşır insan’ diye kulağımın içinde böğürüyor sanki. Böğürüyor, böğürtüsü böğrüme psikolojik basınç yapıyor. Şimdi utancımdan mücadele edemiyorum, en azından diğerleri öyle biliyor ama ben kendi içimde savaşıyorum. Sessizce, derinden… Genelde şafak sökerken olur savaşlarım, bana göre herkesin uyuduğu bir vakitte, onlara göre vakitsizce. Her “Teslim ol” çağrısına boyun eğiyormuş gibi yapıyorum. Onlar beni aciz zannediyorlar, teslimiyet gösteren bir varlık gibi. İçimden kıh kıh gülmelerimi bir görseler, belki de Atina’nın en komik adamı diye geçerdi
Tarih sayfalarında. Ya da Timon kadar tutarsız. Sahi Timon dedim de, yemeğe çağırdığı yalakalarına ne yaptığını duydun mu? Tanrım! Müthiş bir adam…

Onlar beni güçsüz zannediyorlar Jose. Basit, Savaşmayan bir varlık gibi. Savaşacağımı da bilmiyorlar ama. Bırak öyle de kalsın. Şimdi senden rica ediyorum, kulaklarını kopar, gözlerine yapıştır ve ağzını ağzı bir barutla doldur. Bir kelime dahi etme kimseye… Onlar bizi yine teslim olmuş esirler gibi görsünler, biçare, bitap, beyni durmuş. Az kaldı Jose.. Hem de çok az. Yani belki hiç olmayabilirde, en azından öyle sanıyorum ve sanrılarımız için savaşıyoruz değil mi? O halde mağlubiyet istediği bir vakitte gelebilir.

A-ah! Bir insan bu tarafa doğru yaklaşıyor, saat üç yönünde ve sanırım annem. Şimdi gitmeliyim Jose. Yine gel…

Rasyonel Şizofreni

2009-11-05T07:22:00.001-08:00

Josephine…

Dostum! Yıllardır seni arıyorum. –Hey gülme, ne var bunda? Komik olan nedir Josephine. Aaa hadi, gel buraya ve bu yorgun adama bir kere sarıl. Ben! Neler söyleyeceğimi bilmiyorum Josephine. Şu an buna inanamıyorum, cidden inanamıyorum. Rüya gibi! Yıllarca hep hayalini kurdum dostum, hep seni aradım. Var olduğunu hissediyordum. Ortaya çıkman için dua ediyordum ya da gelmen için. Sabahları yüzümü yıkamadan önce seni arıyordum aynada, bir işaret bekliyordum varlığına dair. Hatta bir keresinde göz bebeğimden hızlıca sağ kulağıma doğru geçtiğine yemin bile edebilirim. Hiç değişmemişsin dostum, o koca göbeğin hala duruyor ve sakallarınla gizlemeye çalışıyorsun onları. Seni ahmak, sence beni kandırabilir misin bu numarayla? Bende hala rutin hayatımdayım. Hala keman duyduğumda hüzünlenirim. Yağmur yağarken benimde ıslanır yanaklarım. Ve ne zaman ihtiyaç duysam, tanrı kamufle eder yanaklarımı. Bu yüzden ona sürekli teşekkür ediyorum. Burada insanlar nedense bir erkeğin ağlamasını garip karşılıyor Josephine. Ve pembeler giymesini. Onlara göre pembe bir cinsiyete ait. Ne saçma değil mi? – gül bakalım seni adi adam.-
Ah Josephine. Benim iyi yürekli dostum, ortaçağdan beri beni takip ediyordun demek. Seni en son kaybettiğimde hayata manalar bulmaya çalışıyordun ve insanları anlamaya. Sahi ne oldu o iş?

Doktorlar sana aşağılık lakaplar takıyorlar Josephine. Şizofreni diyorlar sana ve bu beni üzüyor ziyadesiyle. –Hayır Josephine, hayır! Gitme. Ben senin varlığına inanıyorum bütün içtenliğimle. Belki de o lanet doktorların işlerine gelmiyordur dostum. Ne de olsa onlarda birer insan ve insanlar seni hiç sevmiyor nedense. Sen onların gerçek yüzlerini ortaya çıkartıyorsun ve maskelerini teker teker parçalıyorsun. Sen benim kahramanımsın Josephine. Yol gösteren mesihim! Tanrıya inandığım kadar inanıyorum sana.

Josephine…

Özür dilerim dostum, beni terk etmemen şartıyla dürüst olacağım sana. –lütfen! Aslında senin bir hayal olduğunu biliyorum ama insanlardan daha gerçek bir hayalsin. Benim en yakın arkadaşım ve sadık dostum. İçindeki duruluk yansıyor gözlerinden ve ben kavram kargaşaları yaşıyorum Josephine. –hayır dedim sana lanet olası, hani gitmek yoktu?- aa hadi tamam. Özür dilerim sadece bir anlık kızgınlık ve korku yüzünden fırladı o kelimeler. Seni kaybetmekten korkuyorum Josephine. Anlamıyor musun? Se-ni kay-bet-mek. Sen ve ben bir bütünüz. Bunu kafana yaz ahbap.

Senden gizli kapaklı öğrendiğim şeyleri bende düşündüm ve insanları anlamaya çalıştım. İşte o zaman ne kadar ulu bir insan olduğunu anladım. Çok ezdiler yüreğimi ıslak kaldırımlarda Josephine, çok… Yozlaşmış kalpli insanlar, çamur gibi yüzleriyle öfke saçtılar anlamadıkları bana ya da anlatamadıklarıma. Suçlu kim bilmiyorum ama ben kartlarımı açık oynadım Josephine. Hile hurda yoktu oynadığım kumarlarda. Dün birine rastladım yolda arkadaşını övüyordu, göklere çıkartıyordu. Neredeyse tanrının yanına yerleştirecekti adamı. Sonra bir şeyler oldu, aldı o adamı oradan ve cehennemin sonuna, iblisin kucağına attı Josephine. Bunları gördükçe sana sığınmak, sana kaçmak ve seninle dertleşmek eski, karanlık bir kömürlükte fısıldayarak. İşte ben bunu seviyorum Josephine. Ben seni seviyorum. Ve bilemiyorum sen mi hayalsin, gördüklerim mi. Hayal ve gerçek hangisi ayırt edemiyorum. Beni yanına alamaz mısın? Burası çok berbat Josephine. İnsanlar cehennem diye bir olguya inanıyorlar tabii bende. Ama o kadar aptallar ki kendi cehennemlerini kendileri yaratıyorlar. Onların cehennemiyle benimkisi çok farklı. Mesela ben öldükten sonra ‘belki’ gideceğim oraya, yaşarken değil. Oysa onlar aldıkları nefeste bile cehennem soluyorlar. Sabah metrodaki yüzleri görmelisin Josephine. Sanki hepsinin iki yanında cehennem muhafızları var.

Sahtekârlıkta ve kibirde onlardan zekisi yok ama Josephine. Ben burada kaldıkça onlara benzemekten çok korkuyorum ve bu yüzden sürekli geri zekâlı taklidi yapıyorum dostum. Onlar beni aptal sanıyor, oysa içlerindeki aynayı kendilerine doğru bir çevirseler. –sence anlarlar mı? Ben sanmıyorum Josephine… Ben sanmıyorum… Onlar öyle olmuşlar ki ruhları kas katı kesilmiş, en az yürekleri kadar. Kalpleri siyah çarpıyor onların ve gözleri kötülük bakıyor. Hilebazlık sinmiş üstlerine başlarına, her dışarı çıktığımda burnumun direğini kırıyorlar.

Senin gelmediğin günlerde yalnızlığa boğuluyorum Josephine. Vakit? Gecenin en sağır, naraların en sarhoş, yelkovanların en kör olduğu bir dilimi zamanın. Geceleri çok acı çekiyorum Josephine. Bütün kötülükler karabasan gibi üstüme çöküyor sanki ve kalp kırıklarım. Artık yorganda kullanmıyorum mesela. Alıştım, üstümü yalnızlığıma örtüyorum. Ve her gece iki boş kadeh ve bir dolu küp ile uyuyorum Josephine… Seni beklerken uyuya kalıyorum.

Bir gün hiç gelmeyeceksin diye çok korkuyorum dostum. Bir gün gel, gitme. Ya da beni de götür. Beraber sohbet ederiz, insanların aptallıklarını anlatırım sana, çok eğleniriz. Aşklarımdan da bahsederim demek isterdim ama korkuyorum bana şiddet uygulamandan. –hayır Josephine- senin sakin biri olduğunu biliyorum fakat işlediğim günahları bir görsen ve yaptığım hataları. Belki inandığım ve sen yokken sığındığım tanrıyı bile öfkelendirecek cinsten.

Babam içeriden bana sesleniyor Josephine. Şimdi onların gerçek diye adlandırdığı iğrenç cehenneme dönmeliyim. Seni seviyorum Josephine… Yarın yine gel lütfen…

Dostum Van'a

2009-10-24T10:38:00.000-07:00

Hüzünlü müzikler dövüyor kulaklarımı şimdilerde
Ruhum teslim yokluğuna, yoktan var olmana
Vardan yok.
Artık satır aralarından dokunamıyorum dudaklarına
Denklemler kuruyorum,
Senden seni çıkartıyorum, benden beni…
Kalanları topluyorum, seninle beni.
Senli yanımı sensiz yanlarıma bölüyorum mesela,
Delip geçen sözlerin çıkıyor hep karşıma.
Bir yerlerde yanlış mı yapıyorum bilmiyorum ama
Sonuçlarda hep sensizliği buluyorum.
Oldum olası sevemedim matematiği ve şimdi daha hak veriyorum.

Mazoşist şiirler ıslatıyor gözlerimi şimdilerde
En az şarkılar kadar cani,
Ve bütün bunlar, gamlı bir hayvana çeviriyor beni.
Artık şiirlerde anlamlar yükleyemiyorum adına
Öğelerimizden ayırdım bizi
Yüklemin elimde kaldı, gizli özne hala paçalarımda.
Tamlamalar sadece geceleri uğruyor yanaklarıma
Bakışlarını kenarından yırtsam,
“Kaybol” çıkacak sanki her mecazi anlamda.
Sözcüklerin anlamlarını aralıyorum usulca,
Gözlerin çıkıyor her aralıktan, usanmadan.

Ve ben.
Sisli bir sonbahar
Sabahı Van Gogh’a öykünüyorum.
İçimden seni kesiyorum,
İçim kanıyor.
İçim
A
Cı
Yor.

Onlar

2009-10-04T20:19:00.001-07:00

Süslü kelimeler satarlar sana
Şehvetlerini aşka boyar peze-
venkler
Pe-
nislerini hiç yokmuş gibi saklarlar
Onlara sorsan, sana taparlar.

Otopsi

2009-09-21T18:26:00.001-07:00

Dudaklarımdan kan fışkırasıya öpmek istiyorum
Belki çekersin dudaklarını
Belki silersin dudaklarımı.
Silersen eğer kenarında bir parça kan pıhtısı kalsın
İntihar süsü verebileyim sen gittikten sonra bedenime.
Bir vedanın iniltisi olduğunu kimse anlamasın
Ve bedenim
Kimsesiz bir ceset, piç mezarlığına bırakılsın.
İşte siktir olup gidiyorum şimdi
Küfürbaz dilimi kesip göğsüme bıraksınlar
Çocuksu yanlarım kimsesiz çocuklara bağışlansın
Hatıralarım.
Güzel olanlarını hibe edin evsizlere
Hüzünlü olanlar benimle toprağa
Kalbim sana bu cinayetten bir hatıra kalsın
Ya da hiç görmediğin gözlerim.
Ne de olsa sen yeşil’i seversin.

Saki İçin

2009-09-08T20:13:00.001-07:00

Doldur saki!

Bugün de içiyorum yine hüzünlerime. Sevdiklerime. Kötü bir adam oluşumu kutluyorum bugün ey saki. İyileri üzen bir oluşuma ağlıyorum bugün, bütün hücrelerim cenaze merasiminde sanki. Hepsi siyaha bulanmış batık petrol tankerinin altında kalan pelikanlar gibi. Çırpınıyorum. Her çırpınışım biraz daha derinlere gebe. Her gebeliğin sonunda sancılı doğum anları. Ve her doğumdan sonra hüznü yetiştirme telaşı. Sen bilir misin saki, bazı insanların hüzünleri olur. Büyürler arkada kalanlarla birlikte. Kimisinin beyninde bir ur gibi olur, kimisinin gözlerinden uykuları çalarlar. Ama beraber büyürler işte.

Bir Kadeh Daha Saki!

İçeyim gayrı bundan böyle. Pis bir sarhoş olayım. Gözyaşlarım bulansın tükürüğüme. Bir adam görsün herkes eli yüzü kir içinde. Kaldırımlar olsun artık yatağım. Bir gün Beyoğlu’nda bir gün Ortaköy’de uyuyayım. Ayaz gecelerde yalnızlığıma ağlayıp eski aşklarıma dalayım, bir zalimin gördüğüm en güzel yüzüyle ısınayım.

Dinle Saki!

Kimseler anlamıyor beni. Sen ki sarrafı olmuşsun insanların. Bir yüze bakıp paha biçersin, gümüş bir kadehten nice şaraplar içersin. Suratıma bak saki! Bak ve ucuzluğumu vur baktığın yere. Usulca sakla aşağılık yanımı sol cebime. Sağ cebimi elleme. Bırak saki! Orda umutlarım var eski çağlarımdan kalan. Dokunamaz artık kimseler ben dâhil. Ve kirletemez. O kirlenemez. Kirletilemez. Tertemizdi o saki! İçimin karanlığında yol gösteren ateş böceği gibiydi. Kaybolduğum ormanda yolumu gösterebilmek için bulutlarla kavga eden bir ay ışığı.

Gözlerime bak Saki!

Görebiliyor musun eski umutlarımı? Duruyorlar mı orada hala parıltıları. Hayır saki hayır! Bakamam ben o aynaya. İçindeler hala biliyorum. Bile bile inkâr etmek ne büyük aptallık. Ne yapalım? Kendimi kandırmaya çalışıyorum. Yine en çok yalanı kendime söylüyorum. Kendime onursuzları oynuyorum. Damarlarımda ki kan kızgın lav gibi yakıyor içimi. Dudaklarımda bir çöl kuraklığı, gözlerim yağmur ormanlarına konuk.

Git Başımdan Saki!

Rahat bırak bu onursuz piçi. Hiç kimseye benzemeyen bir piçim işte.

Uzaktan Kendimi İzlerken

2009-08-30T16:27:00.000-07:00

Korkuyordum;

Birileri geceyi simsiyaha boyamış sanki.
Yolumu aydınlatan tek şey ‘Ay’.
Yürüyorum usulca, hani ıssız tarlaların geceleri olur ya.
Tedirgin bir halde yürüyorum,
Kendi ayak sesimden başka bir şey yok yoluma eşlik eden.
Ağustos böceklerinin cırcır senfonisini saymazsak.
Kim bilir neler konuşuyorlar aralarında.
Onlar konuştukça geriliyorum, sanki bir korku filminin tam ortasındayım.
Mısırların arasından eli baltalı katil çıkacak sanki.
Ve yüzümün ortasına indirecek elinde ki kanlı baltayı.

Özlüyordum;

Günlerdir yoksun ortalarda.
Sadece hissettiğimle yaşayabiliyorum seni.
Aza kanaat eden dervişler gibi.
Hayallerin yetiyor ama stoklar tükenmek üzere, kilerden tıkırtılar geliyor.
Üstü başı kir içinde, kabaca bir garson yanaşıyor yanıma.
Her dakikam öğün olmuş.
Mönüm fazla geniş değil, zengin kesimlerim de içim içimi yiyor her masada.
Fakir kesimlerimde kemiriyorlar içimi zenginlerden arta kalanlarla.

Ve son perdem;

Çıktığım ve çıkacağım yokuşlar nasıl sarp bir bilsen
Efkâr bulutu gölgeliyor güneşimi.
Dizlerim paramparça, ha gayret diyorum dayanmaya çalışıyorum.
Her gayretimi hayretler içinde izliyorum kendimden sık sık uzaklaşıp.
Bazen acıyarak gülümsüyorum, var gücümle fısıldıyorum; "deli oğlan"...
Seni diliyorum artık gecelerde
Artık bencilleştim mi ne?

Yitik Yıldızlar

2009-08-27T16:46:00.000-07:00

Körler nasıl âşık olur acaba
Sevebilir mi gözleri karanlık bakan insan
Görebilir mi gözyaşındaki renkleri
Kaç zaman çeker bu sancıyı
Yıldızları çalınan gezgin bir adam.

Siz hiç hırsıza âşık oldunuz mu?
Ben oldum…
Hırsızlardan daha hırsız birine.
Önce ruhum,
Sonra kalbim.
En son yıldızlarım.
Ve şimdi önümü dahi göremiyorum.

Titriyor hislerim ve dizlerim
Bütün içim titriyor.
Karanlıktan olsa gerek, gözlerimde bir av ürkekliği.
Avcı parçalayacak birazdan gözlerimi sanki.
Yüreğimi söküp atmalı mıyım?
Yırtılan yüreğimi diktirip satmalı mıyım ucuz bir fahişe gibi.

Ölülerle Raks

2009-08-23T14:30:00.000-07:00

Yaz en güzel gecesini armağan ediyordu gökyüzüne
Bir tabut mışıl mışıl uyuyordu musalla taşında
Ölüler raks ediyordu ay ışığının altında
Fahişelerin pis kahkahaları duyuluyor karşı kaldırımda

Ölüler uyuyordu
Yaram kanıyordu
Sanki yıldızlar ağlıyordu
Martılar kayalıklarda alkolik.

Kış

2009-08-19T22:28:00.000-07:00

İliklerimde hissediyorum
Bu kış çok çetin geçecek
Rüzgârlı
Yağışlı
Ve puslu…
Sabahları çelik etkisi yapacak yatağım
Kalkarken yine küfürler savuracağım

İçime esecek bütün poyrazlar,
Yanaklarım yer yer sağanak
Gözlerim puslu.
İçim buruk, bir sokak köpeği kadar ıslak
Yalnız,
Ürkek,
Korkmuş…

Gelişine hazır tutuyorum balonları
Palyaçolar sabırsız,
Gözlerimden anlıyorum heyecanımı
Hayalimde ayıp kılıklarına gülüyorum
Arsız arsız.

Yalnızlıkta Kaybolmak İster İnsan

2009-08-16T11:35:00.001-07:00

Yalnızlıkta kaybolmak ister insan bazen.
Kim bir parça dahi olsa yalnız değil ki?
Kime güveniyoruz, neye güveniriz?
Aile’ye mi?
Yoksa kardeşimiz gibi gördüğümüz arkadaşımıza mı?
Ya sevgili?
Hangisi kalıcıdır ki kişinin kendisi bile kalıcı değilken.
Bazen ruhlar feryat eder ve kimse duymaz.
Herkesin kulakları sağır olmuş yüksek desibelli ‘yaşam mücadelesi senfonisi’ni dinlerken.
Bazen de ruhlar feryatları duymazdan gelen bedenlere dayanamaz ve kaçar giderler.
Terk ederler evi.
Bu tıpkı ailesi tarafından anlaşılmadığını düşünen bir gencin evden kaçması gibi.
Arada ki tek fark, ruhlar bir daha geri gelmez.
Üstelik giderken yalanda söylemezler.
Ruhlar temizdir, tertemiz.
Yaprakta ki çiğ damlası kadar duru.
Bunun aksine kalleşlikte yarışıyor âdemoğlu.
Kötü ev sahibiyle saf kiracı gibi.
Ev sahipleri yalancıdır.
Ve bu yalanları öyle güzel kamufle ediyorlar ki,
Ruhların adı çıkıyor, yalancı çoban…

En değerlisi bile yalan söyler insanın,
Kenarından kıyısından olsa dahi söyler işte.
Bir keresinde dedem de bana söylemişti.
Dedem…
Benim hayatımda en çok sevdiğim adamdı, adam gibi adamdı.
Açık sözlüydü hep, mertti.
İsmimi bana o vermişti.
Hep bir Türk gibi yaşamıştı, kendini öyle hissederdi.
Nerede yaşıyorsan, nereden besleniyorsan oralısın derdi.
Nereliden çok nasıl olduğun önemlidir diye söylenirdi.
Benim dedem adamdı.
Hem de adam gibi adam.
Koynuna kaçardım annemi kızdırdığımda,
Arkamdan beni takip eden terliğe siper ederdi ellerini,
Gözlerime bakardı, hınzırca gülüşürdük.
Göğsüne basardı sonra, kokusunu çekerdim içime doya doya.
Annem kokardı biraz, biraz da babam.
Adam ol derdi bana.
Onun söylediklerinden dışarı çıkmazdım hiç.
Bazen kızdırırdı beni babamın laflarıyla ‘senden adam olmaz’ derdi.
En kızdığım laftı bu, bilirdi.
Bende bilirdim beni kızdırmak için söylediğini ‘zaten adam değilim’ derdim.

Cesurdu benim dedem.
Kimselere aldırmazdı.
Seksen küsür yaşındayken bile hayat arkadaşına sımsıkı sarılırda öyle gezerdi.
Gören on beş yaşında zannederdi.
Çocuktu benim dedem.
Kocaman bir çocuk…
Hatırlıyorum bir keresinde atari oynamak istemişti,
Almıştım boyunun ölçüsünü.
Çocuktu benim dedem.
Adam gibi bir çocuk…
Hep gülerdi, neşeliydi belki biraz fırlama!
Ama içinde sürekli fırtınalar vardı.
Kırılsa kimselere söylemez, kendi sarardı.
Benim dedem adam gibi adamdı.
O bile bir kere yalan söylemişti bana.
Yazması zor ama ömrünün son saatleriydi.
Başında duruyordum ama ağlamıyordum,
Gözlerim doluydu ama ağlayamıyordum.
Görse kızardı. “Sakın gitme dede” demiştim usulca.
“Bir yere gittiğim yok eşşoğlusu” dedi.
Acayip gülüşmüştük.
Kulağımda yankılanan son sesiydi bu.
Akşamına telefon ettiler, “deden artık yok”.
Kalakaldım öylece, nasıl yalan söylerdi ki bana.
Nasıl kandırırdı beni.

Yıkılabiliyor bazen insan sevdikleri yüklenince yüreğine doğru.
Kırılabiliyor bazen de değerlileri onları terk edip gittiğinde.
Birçok kişi geçmiştir birçok kişinin hayatından,
Geçip gitmeye de devam edecektir.
Kimisi bir geçit töreniyle, kimisinin kimsesi yok gibi sessizce.
Bazıları da düşer bu kimselerin peşine.
Geçmesine vize verir ama gitmesine asla.
Ya beraber gideriz, ya kötürüm olsun bedenler, kıpırdayamasın hiçbir yere.
Lal olsun diller, gitmeleri söyleyemesin, gözleri dağlayalım uzakları göremesin.
Gitmelere kurulu hayallerin bacaklarını sakatlamak lazım, kimseler hiçbir yere kaçamasın.
Ne geceler sabah olsun, ne de sabahlar gece,
Zaman bile olduğu gibi kalakalsın.
Değer verdiklerimiz hiçbir yere kımıldamasın,
Kımıldamasın…
KI – MIL- DA- MA- SIN…

Gelişin Tasarımı

2009-08-13T17:21:00.001-07:00

Güneşi bekliyorum pek çok gecelerde
Aslında niyetim ‘gelişin’ tasarımı yapmak
Ama kimseye çaktırmıyorum.
Gözlerimden anlıyor bir peri,
Gözlerimden yakayı ele veriyorum.
Ve birkaç tutam ilham bırakıyor avucuma.
Çıldırmış bilim adamları gibi gecemi gündüzüme katıyorum,
Gelişini tasarlıyorum…

Hasretini alıyorum koynuma güneşi beklerken,
Yalnızlığım kıvranıyor hasedinden, kıskanıyor belli.
Seni sana ait olan bir şeyle aldatıyorum…
Hasretinle…
Beynimde düşler birbirini kovalıyor sanki
Bir çığırtkan bağırıyor kulaklarıma usulca,
‘o geldi o, uyuma kalk!’
Ürperiyor tüylerim, gözlerim fal taşı.
İçimde bir bayram sabahı telaşı.
Herkes birbirine bağırıyor,
‘o geliyor, o. Toparlanın çabuk’

Uzun zamandır kuyular kazıyorum senin için
Sakın korkma, düş bu kuyuya.
En sevdiklerimin üzerine yemin edebilirim,
Mesela senin…
Güvenmelisin bana.
Zararsız cin fikirler yazdım durdum hep,
Kanmalısın, kandırmalıyım.
Düşürmeliyim seni ağıma!
Sakın korkma, düş bu ağa.
En sevdiklerimin üzerine yemin ederim ki güvenmelisin bana
Düşersen tutarım seni, canının yanmasına izin vermem asla.

Yalvarıyorum gökyüzüne, gözlerini bir geceliğine vermeleri için
Acaba sana yalvarsam, o gözlerin gerçeğini bana verir misin?

Şerefe

2009-08-07T16:11:00.000-07:00

Neresinde yaşıyorum hayatın?
İstediklerimin neresindeyim?
Sepetin en dibine atılmış oyuncak robotum sanki
Değerini yitirmiş, kolları eksik
Neremden tutsam elimde kalıyor
Üstüm başım pis içinde
Umutlarım kir…
Hangi hüznüme yama yapsam
Diğer yanlarım yağmalıyor,
Yanaklarıma yağmurlar yağıyor
Gözlerimde Ankara’dan bir kış akşamı…

Evini bulamayan ayyaşlar gibiyim.
Dört dönüyorum kendi dünyamda
Yanaklarımda yanlış adrese giden
Teslimatçının mahcubiyet kırmızılığı
Ya güçlü olmalıyım
Ya güçlü görünmeliyim…
Yarım perde yaşıyorum tiyatrosunu sergilemeliyim akbabalara…
Ellerim kan lekesi hep,
Gözlerim,
Sözlerim,
Ruhum…
Hoş geldin Yalnızlığım…
Buyur, geç otur eski dostum…
Az evvel yüreğimi parçaladım,
Ve her zaman yaptığım gibi
Kaybettiklerimin şerefine içiyorum.
Şerefe…

Kendimle Dertleştim

2009-08-05T08:25:00.001-07:00

anlamı yok sanki artık bir takım şeylerin...
arkadaşlığın mesela...
mesela bir sevmenin...
sabahları heveslede uyanmıyorum artık..
uyandığım zaman gizli gizli gözümü kapatmaya çalışıyorum.
ahmakça...
sözde kendimi kandırıyorum, uyuyor taklidi yapıyorum...
sanki hak etmiyorum seni...
ya da sen beni hak etmiyorsun...
o da olmadı yapılanları hak etmiyorum gibi.
hak edilmeyen bir şeyler var ama ne?
orası belli değil işte..
aklımda binbir türlü ihtimaller, soru işaretleri...
aklım öss soru bankasından bile daha fazla özkaynağa sahip.
aklına geliyor muyum acaba kendimi hatırlatmadığım zamanlarda...
aklını çelebilme ihtimalim yüzde kaç?
aklıma mukayet olmalıyım sanki.
akıl insanı şizofren mi yapar?
akıl akıl gel dötüme takıl
allah kahretmesin beni.
gene cıvıdım...

pufff...
neden böyle oluyor acaba
sürekli yokuş çıkmak zorunda mıyım ben?
güçsüz göründüğüm için mi böyle oluyor acaba...
gövde gösterisi yapabilirim aslında.
buna yetecek gövdem ve gücüm var.
ve kaslarımda...
güçlüyüm...
ama sakin aynı zamanda...
uysallığımı fırsat bilip çakallar mı kuduruyorlar arkamda..
istersen ağzımla kuşta tutarım he.
tutamasamda uğraşırım dişlerimi kırana dek.
yazık ediyorsun sanki bize böyle kör taklidi yaparak.
bize böyle sağır kesilerek...
bize böyle dilini gizleyerek...
bilmem çok mu şey istedim, çok mu ütopik geldim...
yapabileceğim şeyleri düşledim hep,
dünya'yı ele geçirmek gibi bir niyetimde yoktu oysa ki...
bütün hisler ölmeli...
sevgi, mutluluk, hüzün, özlemek, gülmek, dokunmak vs.
aklınıza gelecek her his...
bence o zaman insanın iç dünyası çok huzurlu olurdu.
a-ooov.. huzur dedim! sahi o ölmedi mi lan?
huzurdan kastım işte odun gibi, robotic insanlar.
şukela bence.
artık bende robotic olmak istiyorum.
yolda yatan yaralı insanların üstüne basıp geçen tenekelerden olmak istiyorum.
ne bileyim bir dilenci gördüğümde içimden "amk nasılda dileniyo" diyebilmek istiyorum.
istiyorum ulan!
bu yüzden satılığa çıkardım sol yanımı, merhameti, sevgimi.
yok mu arttıran?
iyiler de ölmeli bence.
yaşayanları da dahil...
iyiliği gördüğünüz yerde taşlayın!
görün bak daha güzel olcak her şey.
herkes kötü... herkes kötü...
iyilik yok...
ooohhhh mis gibi lan.
aa uyarımı yapmayı unutmuşum pardon;
taziyeye gelirken ray-ban takın lütfen...
biraz güleriz..
hem durmadan ağlamak olmaz ölü evinde.
ikindi namazına müteakip halay çekelim mi?
iyi biri öldü burda dün.
hadi bakalım;

"pınar başııı burma burma yaar yaar..."

halay başı bozdu sanki olayı.
onu da öldürün.
yazım bitmek üzere,
son olarak eşcinsel kardeşlerime selam söyleyin...
onların ki tercih değil bir rahatsızlıktı...
aldırmasınlar dalga geçenlere.
ve anlamaya çalışmasınlar, akıl yormasınlar sevenlere..

üüüüçç.... ikiiiii... biiiiirrr.....

hımmmppffffssshhh

poddooooffhhhhhhhhh ( bu da suya bombalama atlama efekti... gördün mü 2.24 cm. sıçrattım suyu kenara çekil, makyajın akmasın.)

ehi.

666. Senfoni

2009-08-01T13:20:00.000-07:00

Tanrı’dan bir merhamet beklerken bir yandan da şeytana sığınıyordu insan.
Şeytana tapıyordu ve şeytani işler yapıyordu.
Bir meczup, tellâllık ediyordu karanlık iklimlerin kimsesiz sokaklarına, ıslak kaldırım taşlarına;

“Tanrı öldü! Tanrı yok! Günah yok! Sevap yok!” Diye bağırıyordu.

Bir peygambere araba çarpıyordu az ötede ki kavşakta. Yavşakça gülümsüyordu bıyık altından bir fahişe, martılar ağlıyordu;

“Artık merhamet yok! Artık insanlık yok! Artık şefkat yok! Artık simit yok!”

Kötüler bayram ediyordu, zafer kutluyorlardı şeytani marşlarla, lucifer’ın 666. senfonisi çalıyordu bozuk gramofonlarda.

Peygamber ağlıyor,
Tanrı öldü.
Ağlıyor tanrı,
Peygambere araba çarptı.
Şeytan gülüyor,
Martı elemler içinde.
Kötüler bayram ediyor.
Tanrı ağlıyor,
Peygamber ağlıyor,
İnsanlık ağlıyor
Ve dünya intiharın eşiğinde.

İnsanlar

2009-07-23T16:44:00.000-07:00

Siz insanlar!
İnsanlığı sadece sıfat olarak kullananlar.
Hepiniz kötü kadın çocuklarısınız,
Ne o, ağır mı geldi?
İsterseniz ruhuma yüklediğiniz elemleri bir tartın.

Siz insanlar…
İyi bir insanı öldürdünüz işte,
İyi olmaya gayret ediyordu,
İyi olmasa bile…

Siz insanlar…
Küçücük bir kalbi kırdınız işte,
Küçük bir çocuk kadar temiz tutmaya çalışıyordu,
Bir küçük çocuk kadar lekesiz olmasa bile…

Siz insanlar…
Bir düş’ü kırdınız işte,
Kâbustan bozma yaşatmaya çalışıyordu
Bir düş’e benziyordu, çaresizce…

Siz insanlar…
Bir yalnızı dışladınız işte,
Yalnız olmasa bile
Yalnız hissediyordu kendini onlarca insanın içinde.

Siz insanlar…
İyileri öldürdünüz hep nedense,
Ve şimdi sıra bende,
Gıyabımda ölüm hükmü verilmese de,
Ezdiniz hep,
Öldürdünüz, öldürdünüz işte...
Öldürdünüz işte…

Karmaşık İlişkiler Komedyası

2009-07-01T09:54:00.000-07:00

Mutlu değilsin gözlerinden belli
Gözlerin,
Onlar sadece bakmıyorlar
Bakışların yanında bir tutam imdat çağrısı
Kim seni çekip çıkartacak?
Uzat elini!
Ben içerde kalayım, sen özgür.
Giderken yüreğini bırak bu tutsağa
Başka bir şey istemez,
Zaten her şeyi olan bir adama daha ne verebilirsin ki?
Bir adam ağlıyor,
Az ileride bir kadın ve hemen yanı başında bir adam.
Yanı başında ama uzak!
Nedendir bilinmez, herkes ağlak!
Herkes birbirinden ahmak!
Hepsinin avuçlarında yaş dolu
Yüreklerinde aşk.
Herkes birbirine tamlamalar yüklüyor
Anlam kazandıran sıfatlar,
Bir adam ağlıyor,
Az ileride, kafası avuçlarında
Sadece ağlıyor.

Bir adam var örtünün altında
Masum çocuklar kadar masum
Yaramaz veletler kadar hırçın
Düşüp yüreğini kırıyor her gece
Ürettiği hayal hasadının ağacından
Hayaller,
Ne kadar kahpece bir zehir!
Ve sokak köpekleri gibi
Bir insanın kendini zehirlemesi
Bir intihar
Katanası eksik bir harakiri
Bir adam ağlıyor
Az ileride, kafası avuçlarında
Bir tiyatronun kapısında
Bir adam ağlıyor,
Belli ki karmaşık ilişkiler komedyasını izlemiş.
Sadece ağlıyor.

İstasyon

2009-05-23T07:53:00.000-07:00

Derler ki nankördür sevda.
Umutlarınla ısınırsın sabahı olmayan gecelerde
Katığın olur tatlı bir tebessüm
Canını dişine takarsın,
Ve gün gelir çeker gider.
Arkasında bırakır bir ihtiyar.

Yanağımdan bir kristal süzülüyordu
Aldı götürdü onu, yanaklarımı ılıkça döven rüzgâr
Senin ruhumu alıp götürdüğün gibi..
Beni benden çalıp götürdüğün gibi..
Gözlerimden anladım benden gittiğini
Aynaya baktığımda bir çift kuyu gördüm
Kapkaranlık.
Yoktu dibi!

Ben seni bekledikçe istasyonda,
İnatçı sensizlikler geçiyor bir biri ardına.
Ruhum ve kalbim yarışıyoruz,
Hangimiz daha çok avutuyor kendini gelirsin diye.
Hatıralara sardım seni sımsıkı,
Artık üşümüyorsun serin ağustos akşamlarında
Ruhunu, bakışlarını, yükledim bıraktığın eşyalara,
Parmak uçlarının sıcaklığı duruyor o demir lirada.

Geri dön kumandan!
Tekrar kuşat bu şehri.
Zaten, sen gittiğinden beri ben kimseyi almadım ki!
İzin vermedim kimseler yeni baştan inşa etsin bu şehri.
Yıkılmıştı,
Yıkılmıştı ama yıkanın bir asaleti vardı.

Bir Garip Eğlence

2009-05-14T10:30:00.000-07:00

İşte yine balkondayım
Yine bir imkansız aşk yüreğimde
Dili olsada konuşmaz tepemde ki yıldızlar
Kimler geçmedi ki kalbimden bu balkonda
Her şey aynı yine..
Rengi solmuş duvar, Saksılar, Elimde ki sigara
Ve yine kalbimde imkansız bir sevda
Düşünceler bile aynı..
Bu sevdamın tek kişilik olması, tek farkı..

Eğlencelidir benim sevdam
Bir duysan sende eğlenirsin
İnsan hiç tanımadığı birine, kör kütük aşık olur mu? diye..
Bir diş sancısı gibi gözlerin, gece yarısı uykularımı bölen
Kalem bile çekinirken, iki satır adını karalamaya kağıda,
Ben nasıl geleyim sana?
Hem mecazen uzaksın, hem gerçek anlamda...
Mecazin, gerçeğinden daha uzak ama
İmkansızlığın ikisindende uzak..
Hep boyundan büyük sulara mı açılmalı insan,
Büyük denizlerde mi boğulmalı
Büyük denizden yutulacak su daha fazla olur
Unutulmamalı..

Anneme

2009-05-09T09:55:00.000-07:00

Tam yirmi bir sene oldu annem, kutlayamayalı şu gününü
Çok istediğim halde uzatamadım sana gönlümü
Yetişmedi kollarım, dilim varmadı anne demeye.
Hiç ağlama anne.. hiç ağlama..
Sen istedin bunu..
Şefkatsizlik ektin, sevgisizlik biçiyorsun..
Ben istemez miyim sarılayım doya doya
Hani derler ya annelerin göğsü gül kokar,
Kim istemez ki o kokuda mahsur kalmaya..
Tanrı da yalan söylüyor artık!
Hani annede sevgi olurdu?
Ne tutabildim elini, ne de sarılabildim doya doya..
Çırpınmıyorum hiç artık
Çırpındıkça gerçekler elime battı, biz battık..

Liman

2009-05-01T10:37:00.000-07:00

Düğümle bakalım yüreğimi geçmişinin ihanet halatlarıyla
Uzak kıyılarda kalan, terk edilmiş bir limanım ne de olsa
Alışkınım gitmelere ve yalnızlık sancılarına..
İstersen yerle bir et beni ama bilmediğin bir şeyler var sanki,
Bende ki ben, zaten paramparça..

Üşüyorum

2009-04-27T05:09:00.001-07:00

Nasılda çarpıyor yüzüme samimiyetsiz günlerin tokadı
Nasıl yakıyor canımı bir bilsen.
Gelir miydin beni sensiz bu kadar bitik görsen
Beğenmesin şiirlerimi kimseler
Tekrardan başka bir açıklaması olmayan satırları kimseler okumasın
Bende haklı değil miyim?
Sadece üzüntü ile daha fazla ne üretebilirim ki,
Adın düğümleniyor boğazımda,
Yaz sıcağında içilen kanyak etkisi var damarlarımda
Yanıyorum
Belki öfkeden.
Üşüyorum
Kesinlikle sensizlikten.
Yok ellerimi tutan senden sonra
Olmadı olmayacakta.

Çarpmalı yüreğim senin için, saçlarım dolaşmalı parmaklarında
Nisan yağmurlarında üşüyen ellerimi ısıtmalı nefesin
Kim bilir şimdi nerelerdesin.
Belki bir otobüsün en arka koltuğunda, cam kenarında
Bense bir sokağın karanlığında,
Göz gözü görmüyor, her yer isyanla kaplı
Bir çaresiz yok oluşun izleri var vücudumda.
İsteyipte erişememenin.

Eskiden içinde mor böcekleri barındıran bahçeler var karşımda
Ne mor’u kalmış böceklerin, ne de yeşili ağaçların..
Acaba diyorum, aklına geliyor mu bir adam
Belki çok uzağım, belki çok yakınım sana
Yoksun artık ısınmıyor içim, düşlerim anadan üryan
Bastırılmış duygulardır bu sevdanın katili.
Biraz da benim aptallığım..
Sadece sana dokunmak değildi, seni doya doya yaşamak
Gözlerinden dudaklarına, oradan kalbine salınmak
Kim derdi ki bana yazdığın bir satır şiir,
Gelip giden zamanlardan sonra yüreğime saplanacak,
Beni sevdanın sokağında yetim bırakacak..

Beyoğlunda İntihar

2009-04-05T08:55:00.000-07:00

Gelme artık, yaklaşma bana

Uzağından bile geçme yüreğimin.

Rüya’da bile görmesin seni gözlerim

Git! Git tanrı aşkına,

Yer alma bir daha kimsesiz bıraktığın hayallerimde

Islak beton kokusu var istiklal’de.

Yanağım da betonun soğukluğu,

Üstüme basıp geçecek insanlar var sanki

Göremiyorum, gözlerim de senden hatıra bir buğu

Hızla akıyor insan seli beyoğlu’nda..

Kimisi ayyaş, kimisi öğrenci, kimisi hırsız

Bir adam görüyorum köşede, bir fahişe ile zevk pazarlığında

Kimse varamadı yerde yatan bir insanın farkına

Biri varacak diye umut ediyorum, ne çıkarsa şansıma,

Yaşlı bir dilenci geliyor yanıma,

Ucuz bakışlar fırlatıyor, elinde ki kirli mendille siliyor kanımı

Ve göz yaşımı..

Doğrulup yol alıyorum, karışıyorum seline insanların,

Ağlamak istedim sebepsizce,

Kaçarken ardımda bıraktığım tanımadığım insanlara,

Ağladım da..

Susmak istedim hemen,

Olmadı..

Yapamadım..

Susamadım..

Hasat Zamanı

2009-03-30T09:31:00.001-07:00

Bu kadar erken mi olacaktı hasatın, gözlerimle mi sulayacaktım seni

Ektiğimi değil hasreti biçtim, tattırma bana sensizlik şarabını

Ben senin için cennet şarabından geçtim..

Güneş olursun belki sonsuzluğuma açan

Bense kanadı kırık bir kuş, sana doğru bıkmadan uçan..

Hatıraları boynu bükük bıraktın hepsi anadan üryan..

Yapma bana bu hainliği, beni sensiz bırakma..

Boğma beni yalnızlığa, kırılan düşlerimle vurma sırtımdan..

Bak titriyor ellerim, dudaklarımda dudaklarının ıslaklığı hala

Yoktur tanrının bile hakkı gözlerim de ki seni almaya

Beni sensiz bırakmaya

Altın’dan topraktı sanki yer yüzü, ekinim.. Bir Azrail belasıdır ki sardı bütün hasadı.. şimdi bakıyorum da ne sarılığı kaldı, ne de toprağı.. sanki zindan bu yer-gök bana.. gülümsüyorum sana her sabah güneşin doğuşunda ve ellerini tutup ağlıyorum her akşam gün batımında.. geçer diyorlar ama yalan! Sadece alışıyor insan yokluğa.. ve sadece sürükleniyor büyük bir boşlukta oradan oraya.. gözyaşlarımı yüreğime akıtırken bekliyorum, tanrım! Daha ne kadar var vuslata…

Yalan

2009-03-30T09:30:00.003-07:00

Tanrım!
İşte yine doğuyor karanlığın katili ay
Yine çarpacak suratıma, kendimden bile gizledim gözyaşlarıma
Gecenin ayazından mı,
Yoksa ayın buz beyazından mı bilmem ama titriyor içim..
Gönlümde bir utanç parçası,
Sürgüne gönderilmiş tebessümlere hasret geçiyor ömür,
Ardımda bıraktığım nankörlüklerin gölgesinde
Utancından kendini imha eden bir yalanın bölgesinde..

Geberik Bir Sevda

2009-03-30T09:30:00.001-07:00

Geberik bir sevdaya kalp masajı yapmaktı benimkisi
Kanı çekilmiş, buz kesmiş dudaklara hayat öpücüğü kondurmak
Meğer ne zormuş öldüğünü kabullenebilmek,
Artık var olmayacağını bilmek..
Kendi ellerimle seni yüreğime diri diri gömmek..

Gittin..

Bir garip sevda peşinde bıraktığın ayak izlerinde ihanet var..
Ardından ağlıyor geride kalan bütün köşe başları, bütün sokaklar..
Yalana mağlup olmuş doğrular
Yeni çiçek açmış kiraz ağaçlarımın dallarını kopartmış haylaz çocuklar

Bittin..

Her gecenin sabahında ve her sabahın gecesinde bir hüzün
Katığım bir dal sigara, demli bir çay
Hani bekâr işi, sabahtan kalanı ısıtılan.

Onur Katliamı

2009-03-30T09:29:00.004-07:00

Sıcak bir oniki mayıs akşamıydı
Fonda ilk kez dinlediğim arabesk bir şarkı
Damarlarımda şarap, gözlerimde buğu
Yüreğimde bembeyaz bir kefen duruluğu
Birşeyde kesin karara varmışım belli
Artık sensiz devam edecek bu trenin yolculuğu
Efsanevi bütünlükler istiyordun
Bir Devrim..
İsteklerinin bizi baştan sona böldüğünü göremedin
Ne senin suçların fazladır, ne de benim
Biz beraber kırdık kalemimizi
Bizdik yine idam eden bizi..
Sen gözlerinden ve ellerinden bağladın ümitlerimizi
Bende kırılan düşlerin, keskin kenarlarıyla
Gözümü kırpmadan vurdum boynunu, öldürdüm hepsini..
Ve sıcak bir oniki mayıs akşamında
Doğduğun gün terk ettim seni, bıraktım yalnız başına
Onurumu bıçakladım bağrından
Diğer yüzümün, onursuzluğumun arka sokaklarında
Bir Cinayetin en canlı tanığı
Bir yalanın pişmanlığı akıyor şakaklarımdan
İki cinayet işledim, kendime aldırış etmeden acımasızca
Önce vurdum tekmeyi altında ki tabureye,
En sevdiğim kadınımın..
Ardından tenha bir köşede boğazladım şerefimi, sevgimi..
Gelecek adına hayallerimi ve seni çalmıştı benden,
Mirza ve Elif'i henüz doğmadan yetim bırakan bir ideoloji..

Benim Masalım

2009-03-30T09:29:00.003-07:00

ayatı bir sıfata sokabilen var mı ?..
Nasıl bir olgudur ki bu..
İnmez omuzlarımdan tonlarca ağırlığı..
İnsan desem değil, cansız desem değil, hayvan desem hiç değil..
Ne kadar açmış bu böyle insanların umutlarını yemeye
Amansızca dövüşüyoruz her gün o bana vuruyo, ben ona..
Savurduğum küfürlerden,
Sanırım cehennemde melekleri bile kıskandıracak büyüklükte bir yer inşaa ettim kendime..
Bir kolu olmayan, saçları yolunmuş bir barbie bebek gibiyim..
Hayat dediğiniz küçük orospunun bebeği..
Her geçen gün canımı yakıyor..
Ve yeni bir oyuncak alana kadar annesi ona devam edicek bu..
Umut emmeye doymayan bir vampir,
Annesi karşılıksız ışık söndüren bi kaltak..
Bekliyorum heyecanla..
Bakalım kim galip gelecek sonunda?..
Bugün birşeyin farkına vardım..
Ben bir jenga'yım hayata karşı..
Bir bir çekiyor altımdan bütün sevdiklerimi..anılarımı..mutluluklarımı..
Çok usta bir oyuncu ama..
Altımda çekilecek sevdicek, mutluluk, anı.. hiç birşey kalmamak üzere..
Hala yıkılmıyorum..
Her günüm yıkılma dualarıyla geçiyor..
Bir elimde şarap kadehi..
Bir elimde sigaram..
Dudaklarımda duam..
Kulağım da hafif hüzünlü bir tını..
Bu ne tezatlık?
Gözlerim uzaklara dalmak istiyor..
Eskiye dair güzel şeylere..
Dalmak istedikçe sancılanıyor yüreğim yitip gidenlerin ardından..
kadınlar..aşklar..arkadaşlıklar..
Hem de ölümüne sevecen..
Yüreğim sancılandıkça gözlerim den fışkırıyor hüzün..
Gözyaşından ağır vergilerle yıldırdı içimde ki hüzünden kral mutluluk bireylerimi..
Geçmişe dair mutlu anılarımı..
İsyan etsek ?
Kralın çok güçlü orduları var..
Sessiz kalsak ?
Gün geçtikçe tükeniyoruz..
İçimde kopan fırtınalar aşındırdı artık yüreğim de ki sağlam limanları..
İskele ayakların da ki betonlarım sökülmüş..
Paslanmış demirlerim sırıtıyor pis pis arkamdan.
Uzaktan geçen gemiler terkedilmiş sanıp yanaşmayı bırak,
Bir ışık bile vermiyorlar geçerken ufkumdan..
Ben bir papatyaydım..
Seviyor, sevmiyorlarla mahvetti bu hayat beni..
Bütün dostlarımı tek tek ucuz bir fal eğlencesi için..
Ben bir güneştim..
Bütün ışıklarımı emdi hayat..
Aşktan ışıklarımı..
Ben bir çocuktum..
Ezdi beni..
Henüz yolun başındayken..
Ben bir güvercindim..
Vurdu beni yaramaz bir velet..
Henüz uzak diyarlara göç hayalimi gerçekleştirmeden..
Ben bir damla yağmurdum..
Kuruttu beni..
Hem de hiç acımadan..
Benim masalım da pamuk prenses bile yüz çeviriyor cücelerine..

Ve Perde

2009-03-30T09:29:00.001-07:00

Çocuksu çizgiler taşırdı hep yüzüm
İçim bir şehit babası kadar değil belki ama
Hayalleri çalınmış bir adam kadar hüzün
Her gece yorgan altında gözümden akan yaşlar
Konferanslar verirdi yüreğime..
Ve tek tek hükümler giydirdim, çocukluğumda ki bütün sevinçlerime..
İsterdi şair, bulansa satırları hep aşk’a, sevince..
Baksın bir bakışta ateşini yükselten gözlere..
Fakat hayat bu işte!
Her dileyene vermiyor her dileneni..
Sıfırın altında etki eden gözlere hapsolduğu
Memuriyet düşüncesiyle etrafı süzen gözlerinden belli..
Yaşamak çoktan seçmeli..
Nedense görünmüyor hiç bir seçeneği..
Bir aralık akşamı yakalıyordu yağmur şairi..
Yürüyordu Geniş alnından kayan damlalara aldırmadan..
Yüzünde bir terkediliş oyunu var..
Gözlerinde iki perde
Perde arkasında oyuncular
Oyuncuların armasında
İhanetler.. Yalanlar.. Aldatanlar ve aldananlar..
Ortada kala kalmış bir yüreği var belli..
Ne yapacağını şaşırmış
Sahnede repliğini unutan oyuncular gibi dudakları kıpır kıpır
Beyni kalbine hükmetmeye çalışıyor
Avuntularla bezeli sufleler veriyor sanki..
Bir sonbahar akşamında süzülen rengi solmuş yapraklar gibi
Süzüldü aşağı doğru çıktığı yüksek sahneden
Kan kokusu bastırmıştı..
Yağmur ve toprak aromasını..
Bu onun Son Sahnesi..
Son oyunuydu..

Ve perde..

Bizim Ev

2009-03-30T09:28:00.003-07:00

Yıllar sonra evimdeyim

Çocukluğumu, gençliğimi hiybe ettiğim

Soğuk ve mazi kokan beton yığınında..

Annemin uğramadığı nasılda belli

Tülleri sararmış hep, akmış boyalarıda..

Gözlerim takılı kalıyor evin bir duvarında

Rengi solmuş bir silüet var orda

Ablam yine vuruyor tokadı ama nedense canımı yakmıyor bu sefer

Annem söylendikçe söyleniyor, dayanamıyorum ve bağırıyorum..

Artık yeter..

Akşam olmak üzere, yüreğimde bastıramadığım bir heyecan

Tek derdim, işten gelirken çikolata getirir mi acaba babam..

Fazla zengin olmasa da

Babamın gelmesine yakın kuruluyor sofra

İşçi mönüsü işte.. biraz bulgur, biraz da üstünde dumanı tüten tarhana..

Ardından geçmek bilmeyen, saatlere çok benzeyen dakikalar..

Babam gelicek..

Kucağına Atlıycam..

Kirli sakallarına dokunucam..

Çalışmaktan yorgun düşmüş gözlerine bakıcam

Tek derdi evine ekmek götürmek olan

Bu uğurda omuzları neredeyse beline kadar sarkan bir adam..

Babam gelicek..

Bir öpücüğe kandırıcam ve çikolatamı alıcam..

Ya da kandırdığımı sanıcam..

Çocukluk işte..

Biraz da korku var içimde ama daha baskın duruyor heyecan

Ya gündüz yaptıklarımı söylerse ablam..

Ya üzülürse babam..

Uzun yıllar geçmişti aradan..

Artık emekliydi..

Rahat bir nefes alacaktı..

Hem az kalmıştı haytası da mezun olup doktor çıkacaktı..

Kütahyanın her zaman ki kasvetli gecelerinden birinde

Devlet yurdunun paslanmış, boyası gitmiş kapıları yine kapanıyordu..

Eş zamanlı olarak ruhumu bir sıkıntı kaplıyordu

Acaba absürd türk filmlerinde ki gibi birşeyler mi yaşanacaktı..

Sıkıntı günler boyu beni ruh hapsine almıştı..

Tıpkı babam benzeyen bir yurt bekçimiz vardı

İşçi emeklisiydi.. adı mustafaydı..

Tek farkı biraz daha yaşlıydı..

Gözleri dolu dolu geldi yanıma

Sanki kötü bir haber almıştı

Arayan öz amcamdı..

Hakikatten zifiri bir haber salmıştı..

Sonrasında..

İstanbul yolu hiç bu kadar uzun olmamıştı..

Eve vardığımda beni karşılayan annem değil, bir yalnızlıktı..

Bir sessizlik, bir kimsesizlik..

Çok sevdiği Begonyası öksüz kalmıştı...

Çiçeklerini de.. beni de ortada bırakmıştı..

Selvi ağaçlarının sardığı bir araziye götürdü beni amcam..

Üç tane mezar taşı vardı..

En başta yatan babamdı..

Gözükmüyordu artık beline kadar sarkmış omuzları

Kirli sakalları da yoktu ortalıkta.. Düşünceli bakan mavi gözleride..

Beyaz bir mermer etrafını kuşatmıştı..

Baş ucunda bilmediğim bir dilde yazılmış yazılar..

Üzerine örtülü simsiyah bir yorgandı..

Gözlerim dolu dolu yalvardım hepsine..

Hemen yanı başında annem ve ablam vardı..

Artık bana kim tokat atıcaktı..

Artık bana kim bağıracaktı..

Ve herşeyden öte bana kim çikolata alacaktı..

Soğuk bir aralık akşamında

Birileri hiç bana sormadan onları benden çalmıştı..

Gözyaşlarımın düştüğü yerde yatanlar

Annem, Ablam ve Babamdı..

Gözlerimde Ki Sen

2009-03-30T09:28:00.001-07:00

Kış ortasında bahar havası soludum dün gece
Her zaman ki soluduğum sıradan bir hava mıydı ?
Yoksa ayazlara bulanmış, bahar görünümlü sevda mı
Hiç bu kadar tatlı gelmemişti bir dal sigara
Balkonda buz gibi hava kıçımı dondurdukça
Çok kez konuk olmuştu yüreğime ama
Böylesine umutlu bakmamıştım hiç birine
Ve başlamamış bu sevdam kadar
Hiç biri böyle harika bir lezzet bırakmamıştı dudaklarımda
Bölüşmemiştim kimseyle bir rengi, keyifli bir anı
Yahut kulaklarımın aşina olduğu hüzünlü bir şarkıyı
Gece ayaz..
Yüreğim yok yerinde,
Voltalarda istanbulun karanlık sokaklarında
Tenha bir köşede süzüyor sevda baştan başa
Beni vurup - vurmamanın arafında
Bir sır gizlerim içimde..
Biliyorum;
Bundan sonra her aynaya baktığımda
Gözlerimde sen olacaksın aslında..

Beyoğlunda Bir Adam

2009-03-30T09:27:00.004-07:00

Kısık ateşte kaynar anılar yüreğimde
Darmadağın geçmişim
Ne kadar dağınık olsada
Ve dağıtsada beni
"Kısık ateşte anılar" enteresan bir şekilde lezzetli.
Bir garip şu beyoğlu, kalabalık bir ortam.
Kalabalığın ortasında yapayalnız bir adam
Kör, Sağır ve lâl..
Dağlanmış gözleri
Dili kelâmlara sarılı
İşitmez kör olası kulakları
Belli ki gördüklerinden, işittiklerinden ve duyduklarından ağır yaralı..
Beyoğlunda kalabalık bir ortam
Kalabalığın ortasında karanlık, yalnız bir adam..
Hüzünü yüzüne nüfus etmiş
Ürkek bakan bir çift göz, karlar düşmüş, bembeyaz sakalı
Ve bir nehir yatağı olmuş sanki yanakları..
Beyoğlunda kalabalık bir ortam
Karanlık, yüksekçe bir bina kalabalığı yaran..
Binanın çatısında yanlız bir adam..
Öldüğü gün ki kadar hiç canımı yakmamıştı babam..

Elveda

2009-03-30T09:27:00.003-07:00

Kalmamalı aşk bir sokak duvarında..
Ruhta,kalpte kalmak varken..
Olmamalı ayrılıklar..
Sarmaş Dolaş, hep yanyana olmak varken..
Görmezden gelmeli kimi aksilikleri..
Anlayış göstermeli..
Kendini "o"na katmalı..
Ağlamalı sıkıntılı zamanlarda..
"O"na sarılıp ta..
Hıçkıra, hıçkıra..
Düşüp dizini yaralayan bir çocuk misali..
Doğmamalı sensiz gelecek sabaha güneş..
Karanlık olmalı her yer.. zifiri..
Gözyaşlarını saklamalı herkesten..
Karanlıkta parıltısını belli etmemeli..
Yanaklar.. Doya doya sulanmalı..
Sulanmalı ki.. İçimizde ezilen çocuk büyümeli..
Dünyanın kaç bucak olduğunu biz göstermeden..
Kendi görmeli o arsız velet..
İçinizde ki acının hırsını.. yine içinizden bir parçadan almalı..
Öldüresiye, acımadan dövülmeli o çocuk..
Ve bir gün..
Sisli, Soğuk bir kış gecesinde..
Islak sokaklarda.. bir başına gezerken..
Usulca kuytu bir köşeye çekilmeli..
Hayatın bize verdiği bıçağı saplamalı o tertemiz çocuğun göğsüne..
Yürek Sancısı ve gözyaşları eşliğinde..
Haykırarak sitem dolu bir teşekkür etmeli hayata..
Arkasından okkalı, gün görmemiş bir küfür savurmalı..
Alkolünde verdiği etkiyle yaradandan korkmadan..
Artık çocuk öldüğüne göre..
Sessiz, sedasız.. Islak sokaklara eşlik ederek..
Ayrılmalı o kuytu köşeden..
Ardı sıra gözler dağlanmalı.. ayaklar sakat bırakılmalı..
Kalpler sökülmeli yerinden..
Özlemeli o çocuğu şimdiden..
Hıçkırarak soğuk yatağa uzanmalı..
Haykırarak ağlamalı.. Uyuya kalmalı o şekilde..
Sabah kalktığında insan pişman olmamalı..
Çok özlediği çocuğun yanına gitmeli.. !
ve "final" demeli hayata..
Bu göç, gelirken ki kadar şaşalı olmamalı..
Sessiz sedasız, bir kaç seven gözyaşı dışında..

Kızıl Elma

2009-03-30T09:27:00.001-07:00

Duyuyordum uzaklardan sesini.. bana olan sessiz öfkeni.. ve hatırladıkça seni üzen anılarımızı.. hatırladıkça beni kahreden.. daha da yerin dibine sokan anılarımı.. içimde hala eksik birşeyler var sanki diye düşünüyoum.. yaptıklarıma rağmen hala dolmayan birşeyler.. kendi yarattığım boşluğu dolduramamak gibi.. Akşam olduğunda..bakıyorum da yıldızlara.. küs olduğumuz zamanlarda ki hallerin geliyor gözümün önüne..gece yarınlarına kadar izlediğin yıldızlara şu an bende bakıyorum.. ve şu an sanırım tek ortak yaptığımız şey bu.. buna ek olarak belki arada hatırlayıp üzülmek.. ama onun sende de bir farkı var.. haklı olarak bana öfkelenmek.. hoyrat zamanlarımda geldin hep bana.. ve her geldiğin zaman da bir parça da sen ekledin hoyratlığıma.. bitmek bilmez bir ideolojik sevdanla.. Kapı dışarı etti beni yüreğinde ki siyasi aşk.. hayallerine ağır bastı.. ve pim'i çekildi bu sevginin.. bir ucundan sen..bir ucundan ben.. beraberce çektik bu pimi.. dövünmenin bir manası yok artık biliyorum.. her şey için o kadar geç ki.. tren kaçtı.. gideceği durağa varmak üzere bile.. benimkisi sadece kağıda döktüğüm bir avuntu.. sıkıntılı olduğum da sık sık yazarım da ben.. özlediklerim var sana dair.. en çok özlediklerimin başında sahilde donan ellerime inat seni bırakmak istemeyişim.. ve puslu, soğuk bir akşamında "hoşçakal aşkım" derken ağzımdan çıkan buğu... nereden bilebilirdim ki o buğuların kısıtlı olabileceğini.. her "hoşçakal" buğusunda biraz daha uzaklaştığını benden.. siyaset denilen düzmecenin her buğu da seni koynuna aldığından.. soğuk ve is kokulu bir istanbul akşamında terk ettim seni.. ve kendimi.. evinin kapısından girdiğini görüp arkamı döndüğüm de binaların çatısından gri dumanlar fışkırıyordu.. görünmez kurumlar yağıyordu belki de yüreğime..olacaklardan habersiz.. tarçın dediğin zıpırın yırttığı montum ile düşüyordum kadıköy yollarına.. vapura biniyorum.. ellerim uyuşuyor bu kez yanımda olmadığını farkederek.. sahlepler derman olmuyordu bu sefer..ve nerden bilebilirdim ki bu gönlümün senden mahalleme yaptığı son sefer.. uzlaşmak istedim bir çok kez.. bir çok büyük şeyi ezip geçerek.. fikirlerini değiştirmeden.. orta yolu bulmayı denedim.. ama beyninde karargâh kuran darbe yanlısı askerler yıkamış baştan başa.. göremedin..göremeyeksinde hiç bir zaman.. ve bir gün sanırım varlığım onlar için tehdit oluşturmuş olucak ki kanlı bir darbe indirdi yüreğimden yüreğine..yüreğinden.. yüreğime.. gözü dönmüş faşist fikirlerden kurulu ordun... yerle bir oldu anayasası senin üzerine kurulu devletim..silindi.. ama sana da ağır kayıplar verdirdi değil mi ? iyi mi oldu.. kötü oldu bence.. her açıdan.. hem söylemek zorunda olduklarım için.. hem kaybetmek zorunda olduklarım için.. ne olursa olsun.. iyi ya da kötü..güzel ya da çirkin.. son nefesime kadar duracak öylece..giderken yüreğime iliştirdiğin kızıl elmanın tohumu..

Seni Sevmenin Cumhuriyeti

2009-03-30T09:26:00.002-07:00

Sis çökmüş istanbulun üzerine
Uslu bakışlar atıyor, puslu gözlerle
Birşeyler var sanki yüreğimde
Kaybolursam bir gün aramasın kimse
Beni ancak sen bulabilirsin
Seni sevmenin cumhuriyetinde..

Hüzünler Barındırdım Çocuksu Masum Yüzümde

2009-03-30T09:26:00.001-07:00

kimsesiz, özgür bir piç olmak mı
yoksa anne babası olan bir hiç mi..
yaşamak her dem hüzünlere boğulmak mı
oysa ne insanlar vardı.. vurdumduymazdı..
sevgiye fakir büyüdüm
bir anne şefkatine hasret
babamın kirli sakallarıydı sanki vuslat..
hayallerimde hep ben gibiydi..
yetimdi..
saygıdan yoksun büyüdü hep fikirlerimde..
hüzünler barındırırdım çocuksu masum yüzümde
nedense yaşlar hep yatıya kalan bir misafirdi gözlerimde
ve çocukluğum..
farkındaydım..
bir kiracıydı yüreğimde..
hiç bir zaman aksi bir ev sahibi olamadım
yurt dışından koca delikanlılığım gelmedi bana
hiç sığınmadım sebeblerin eteklerine..
büyük adam olacaktım, umutlarım vardı
onca hayal bu küçücük akıla dardı
umutlarım vardı..
tozlu bir arsada, yaralı dizlerle top peşinden koşan bir velet gibi,
peşinden koşamadım hiç.
çok hamleler yapmayı istedim
"bak koç" diye inleyen namelerle silkindim..
her hamlemde önce yüreğimi kırdılar
sonra dizlerimi titrettiler..
şahlarım mat olmak üzere, ürkek bekliyorum
yemin olsun satırlarımda aşkta meşkte değilim
çocukluğumda çocuk olabilmekti tek isteğim..

Günaydın Annecim

2009-03-30T09:25:00.002-07:00

Günaydın Annecim..
Günaydın Babacım...

Bu Kelimeleri şarkı sözlerin de duymaktansa
Ben yaşamak isterdim dolu dolu
Ve ben söylemek isterdim 23 Nisan şiirleri okuması gerekirken,
Ölüm yalvaran minicik dudaklarımla..
Anne..!!
Baba..!!
Sana koşmak isterdim ilaç kokulu hastahane koridorlarında..
Ve senin şefkat dolu gözlerini isterdim..
Hemşire Ablanın hüzün bakan gözlerine inat..
Büyüklerin bile içinden çıkamayacağı bir zaman da,
Ölüm sıradan bir ayrılıktı benim çocuk aklım için..
Gül kokusu yerine, ilaç kokuları dövüyordu tenimi amansızca..
Masallar duyması gereken kepçe kulaklarım da
Feryat figânlar kopuyordu her gecenin gün doğumunda..
Ve nedense vitaminler yerine
Tahrip gücü yüksek kimyasallarla besleniyordu bütün hücrelerim tepeden tırnağa..
Olgunluk, kanlı bir darbe indiriyordu yaşayamadığım çocukluğuma..
Yan komşum mustafa oluyordum bir anda..
Benim dualarla ulaşamadığıma o ulaşıyordu ve dindiriyordu acılarını..
Dindiriyordu ama geride bıraktıklarının acısını da görebiliyormuydu acaba ?..
Dalıyordum uzaklara..
Sebepsiz bir ümit düşüyordu içime..
Ve sonrası..
Sonrasın da ölüm marşları yırtıyordu bu kareyi
Ve o an anlıyordum.."umut bana haram" diye..
Azrail beni.. ben zamanı kovaladıkça, kelebek olmadığımı anlıyordum..
Sorumluluktan önce ki son viraja giriyordum ve çiziyordum yolumu..
Boydan boya...
Eğer bir gün çocuklarım olacaksa..
Onlar benim yürüdüğüm yoldan asla yürümeyecekler diye and içiyordum
Gözlerimden dudaklarıma düşen hüzünlerle..
Baba oluyordum rüyalarımda..
Sarılacak bir kucak oluyordum..
Bir anne şefkati...
Ve sonrasın da uyanıyordum tahrip olan hücrelerimin çığlıklarına..
Bir başka rüya'ya kalıyordu umutlarım..
Bir başka bahara..

Güzellikten Yana Sende ki Bütün Kelimeler

2009-03-30T09:25:00.001-07:00

Yok belki cesaretim sana koşmaya ama,
Bir kor bıraktın, sol yanıma..
Yüzüm yok yanaşmaya, söylemeyi birşeyleri sana..
Her ne kadar geçmişim kirli olsa da..
Korkuyorum.. Elimi tutsana..
Gözlerinden gözlerime aksana..
İpek tenini, ruhuma batırsana..
Sivri dilin ve kirli geçmişimi değil,
Senli geleceğimi vur yüzüme..
Affet yüreğimde ki sabıkalı sevdalarımı..
Babacan bir hakim tavrıyla..
Bir gülüşüne amade bu gözler.
Hep güzellikten yana sende ki bütün kelimeler..
Ömür feda gözünden düşen bir damla hüzüne..
Tanrım.. Keşke hep gülse..
Yürek biliyor hatalı olduğunu..
Tıpkı sütünü döken kediler gibi..
Oyuncağını kıran çocuklar gibi..
Biliyor hatasını ama yine de bir aman,
Bir af,
her ne kadar hatalı olsa da düşünceleri ona karşı hep saf..
Boğulurdum önceleri gözlerimle yarattığım kendi deryalarımda..
Al beni kalbine..
kilitle ve bir ömür bırakma..
Gözlerini gözlerime perçinlediğin o doyamadığım anlarda..
Deryam ol.. Sakla beni sensizlikten, ıssız bir adada..
İçinde gözlerin olan..
İçinde sözlerin olan..

Lavinya lll

2009-03-30T09:24:00.004-07:00

Diyorum ki şiirlerimle vurayım seni sevdanın dar sokaklarında..
Süslü kelimelerle sıkıştırayım tenha bir köşede..
Şarjörüme sürdüm kelimelerimi, pusudayım..
Sen benden gittiğin günden beri, uykudayım..
Unut diyorsun ama, unutumam.. Ben geçmişin hesaplarındayım..
Sensizlik mahkemesinden sonra, dar ağacındayım..
Kalleş bir pusuda şehit düşürdüler sevdamı..
Sensizliği haketmek sanki geçmişime reva..
Ya canımı al, ya da bana bunu sakın yapma..
Ah bir bilsen neler neler geçiyor gönlümden..
Günde kaç kez uğruyor gözlerime gözlerin..
Yarama değse acımı söker mi ellerin ?
Seni vurma taktiklerini hazırlayan değil mi yüreğim ?
Gel Lütfen.. Gel..
Geçmişin enkazında, bir yerlerde Beklemekteyim..

Lavinya ll

2009-03-30T09:24:00.003-07:00

Hayat Kocaman bir otobüs..
Bense kar tanesinde ki minik bir kristal buz parçası..
Bir kuğu narinliğinde savrulurken oradan oraya..
Yüreğime doğru çarpıyor kocaman otobüsün, kocaman camı..
Her geçen otobüs bir arkasından gelene gebe..
Ve her gebelik ruhumdan bir tutam kopartıyor nedense..
Alın beni.. Koyun diğerlerinin yanına.. Bembeyaz bir örtüye..
Ya da salın beni.. Engin denizlere.. "O"nun yüreğine..
Kendi dünyamda yarattığım, kendi deryama..
Lavinyama..
Lavinya..
Bir şans daha..! Lütfen..
Yüreğine taşınmama izin ver..
Ne misafirim, ne de geçen yolcu..
Ellerin son durağım olsun..
Yüreğim gözlerinle dolsun..
Deryam.. Korkma aşık olmaktan..
Deryam.. Yok etme beni dalgalarında..
Biliyorsun Ömrüm yoluna feda her zaman..
Bir ışık versen bakışlarınla bana..
Bir su versen yüreğimde ki filizlere..

Lavinya

2009-03-30T09:24:00.001-07:00

Geçmişimden el sallıyordu anılarım..

Beyaz Olanlar baskındı sanki bulanıklara..

En belirgini de sendin lavinya..

Dünümde, bugünüm de..

Belki de benim bile bilmediğim yarınlarımda..

Bir şeyler tam olmadı sanki hiçbir zaman..

Sırtımı dönüp gitmelerim..

Hiç yakışmamalıydı bana..

Yakışmadı hiçbir zamanda..

Biraz haylaz, biraz fırlama..

Bilsen ne izler kaldı bu adamda..

Kader dedik..eyvallah ama..

Hüzün hiç yakışmıyor ki suratına..

Bir bakıyorum hüzünlerime

Geçmişimde..

Ne kadar da masum, ne kadar da saf

Allahtan başkasına yakışmaz mı af ?

Sen bir lavinya, sen bir safran çiçeği

İşlenmekten korkan..

kış ayazında kalmış bir tomurcuk misali..

Bir gün benim bile kaybolduğum yürek tarlamda..

Sakin göllerde kuğuyduk sanki..

Suyun yanağından salınarak..

Ve okşayarak saçlarını gecenin

Sonumuza adım adım yaklaştığımızı görürdük..

Hiçbir hesabımız yoktu kimseyle..

Hiçbir aykırı yanımız..

Hiçbir yalanımız..

Yeni doğan bir bebeğin günahları kadardı

Günahlarımız..

Biri Lavinya mı çiğnedi geçti..

Biri yüreğimi kırdı..

Ruhumu yıktı..

Fırtına geldi..Aramıza serildi..

Biri ise milyon kere çoğaltıp hüzünleri

Her şeyi kötüledi..

Bizi yaraladı..

Biri hiç yoktan kopardı yüreğimde ki safranı..

Dağlarda ki çobanın ateşiydim sanki..

Bir ceylan’ın pınara inişiydin..

Vedalaşan birkaç damla gözyaşımın

Ve pembesine kan bulaşan hayallerim..

Oysa evlilik hayallerinin sonunu

Hep senden önce ölme isteği ile bitirirdim.

Dayanamazdım çünkü o kadar zaman sonra gidişine..

Ve inanamamıştım zamansız bitişine..

Keşke incinmeseydi gençliğimiz böyle..

Sanki bir serçeydin kış günü pencereme konan..

Ufak bir çıtırtı ile ürperen, soğuktan donmuş..

Hep aynı kaderde buluşuyormuşuz meğersem

Tesadüf mü bu ?

Bir tomurcuktun gözümde, hayatın kollarında

Bir çiğ damlasıydın bahar sabahında, gül yaprağında..

Dedim ya; Hiç yoktan kopardılar safranımı yüreğimden..

Kırdılar yok yere lavinyamı…
Ve köklerini her yüreğime batırışında..
Sonuna dek haklı..

alııntıılarda var bu şiirde..

Kutsaldır Yalnızlık

2009-03-30T09:23:00.003-07:00

Büyük Bir Fener Alayı ile geçti buralardan bir zamanlar sevda..
Görkemli.. Gösterişli bir geçitti..
Tıpkı Yüreğim de ki krallığım gibi..
Şöyle bir bakıyorum da..
Hükmü bitmiş..
Artık krallığın son devri yaşanıyor sanki..
Eskiden kır çiçekleri ile seviştiğim bahçesine bakıyorum da sarayımın..
Kendi yurdumdan Sürgün edildiğim yerlerden..
Uzaklardan..
Puslu, Mülteci Gözlerle..
Yer yer hüzünlü.. yer yer matemli..
Bu gri bahçe, aynada ki bu ağlak surat benim mi ?..
Göz yaşlarım utanır oldu damlamaya çenemden..
Yüreğime baktıkça, utanarak kaçacak delik arıyor hüzünlerim..
Kendi yurdumda Sürgündeyim..
Kendime Mülteciyim..
Krallıktan, ırgatlığa çevrildi bütün ince yürek işi işçiliklerim..
El sallıyordu anılarım.. Gönlümden ayrılan sevgine..
Ufka doğru yol aldıkça sen..
Arka fonda hıçkırıklarım..
Hangimizi teselli etsem bilmiyorum...
Bıraktığın sevgin mi..
Yerle bir ettiğin yüreğim mi..
hasret şimdiden çekiştirmeye başladı paçalarımdan...
Peşi sıra ayrılık vuruyor sillesini yüzüme..
Oysa ki Bir kadeh şarap, bir ekmek parçası ve biraz soğan yeterdi bana seninle..
Neden döktüler şarabımızı ?
Kim çaldı ki soğanımızı ?
Yalnızlık ve Yalnız olmak aynı şey değildir..
Kutsaldır Yalnızlık..
Çözülemez hiç bir hesapla..
Sıfıra Sıfır.. Elde Var yine yalnızlık..
Unuttum gözlerini gül yüzlüm..
Sende unut saatlerce sana bakmaya doyamayan gözlerimi...
Bırak artık ellerimi..
Isınmasın teninin sıcaklığınla..
Onlar çoktan alıştılar gidişine..
Biliyorum..
Mağlup olacak ruhum seninle girdiğim bu sensizlik harbinde..
Ama yokluğuna bile savaşmak güzel be gül yüzlüm.
Anıları sana bırakmak istiyorum bir mazi olarak..
Afacan bir çocuk edasıyla bitmek tükenmez bir enerji ile inatlaşıyor benimle..
İnatlaşıyor ve peşimden geliyor..
Ya da beni peşinden sürüklüyor sensizliğe..
Yüreğim öksüz kaldı sensizlik ile girdiğim savaşta..
Ortalık feryat figan.. kan ağlıyor gözlerim..
Dokunduğun bütün organlarım etrafa saçılı..
Azrail bile halime acımış olucak ki..
Acıma dolu bir tebessümle es geçti ruhumu..
Giderken bana bıraktığın sert sözlerin haricinde
Hiç birşey yok elimde avucumda sana dair..
Hee birde sözlerinin yıktığı enkazda kalan ben..
Sanırım zenginim.. yıkım adına epey bir zenginim hemde..
Önceden de durum farklı değildi ki..
O yüzden alışığım ben yıkımlara..
Kaybetmelere.. ve yürek sızılarına..
Artık hayallerim kaybetme üzerine, gözyaşı üzerine bütün planlarım..
Gülen bir çift dudakla kamufule etmeye çalışıyorum;
Yüreğimde açtığın yaranın yüzüme ettiği etkiyi..
Kimileri anlıyor maske taktığımı..
Kimisi anlamamazlıktan geliyor..
Sözün özü..
Git..
Güle güle..
Alışkınım ben ellerime batan güllere..

Filistin Barış Kokar Mı?

2009-03-30T09:23:00.001-07:00

Filistin..
yıllardır kanla sulanan topraklar..
Bebek kanları..
Genç kız kanları..
Büyük Adam Olma hayalleri kuran körpe çocukların kanları..
Nasıl birşeydir çocuk olmak filistin'de..
Her sabah bomba sesleri ile uyanmak..
ve geceleri azrail ile aynı yastığa baş koymak..
Nasıl birşey acaba bir anne-baba olmak filistin'de..
Orası kanlı topraklar..
Orda hiç bir anne evladını yatağına rahat yatıramıyor..
içi rahat etmiyor..
Sabaha çıkamama riski oldukça yüksek..
Gecenin herhangi bir saatinde
herhangi bir israil askeri
herhangi bir israil bombası yavrusunu çalabilir ondan..
bu yüzden bir göz önüne getirin..
hissedebiliyormusunuz..
filistinli bir annenin evladına verdiği iyi geceler öpücüğünü ?
hissedebiliyormusunuz nasıl sarıldığını..
son kez olabilir korkusuyla..
Nasıl bir şey acaba bir abla olmak filistin'de..
Her gece kardeşinize bakıp ağlıyormusunuz ?
ya biraz sonra bir bomba düşerse üstünüze..
ve bir daha sonsuza kadar göremezseniz onu..
sizin hiç araba kornasını bomba sandığınız oldu mu ?
siz hiç bakkala bile çıkarken son kez gidebilirim diye düşündünüz mü ?..
Sizin okulunuz da dersin ortasında bomba düştü mü yüreğinize..
Sizin hiç oğlunuz öldü mü ?
henüz yeni doğmuş..
Yahut Misketin ne olduğunu bombalardan öğrenen..
Üzerine isabet eden barutun sıcaklığının etkisiyle
dudağının kenarında ki anne sütü kurumuş bir bebeğiniz oldu mu ?
bebeğiniz öldü mü ?...
Filistin barış kokar mı ?
Gerçekten filistin barış kokar mı ?
yoksa kan, kin ve petrol kokusu bastırır mı barış kokusunu..
İnsanlardan nefret ediyorum..
Dünya'dan nefret ediyorum..
Sam amca'dan nefret ediyorum..
ve israil denen topluluktan..
Tanrı'nın bile lanetlediği kavim yahudilerden..
Teşekkürler hitler..
senden bir tane daha gerek bu zaman da..
eğer beni duyabiliyorsan gel..
Orada ölen Bir çocuğun, daha el kadar bebeklerin bırakın cesetlerini..
tırnaklarını değişmem milyonlarca yahudiye..
evet ırkçıyım..
faşistim belki de..
bana göre israil var olmayı bile haketmiyor..
var olması sadece karışıklığa neden oluyor ve bebek katliamlarına..
ve filistin de her gün binlerce bebek ölüyor..

İstanbul

2009-03-30T09:22:00.002-07:00

Bir simit'i böldüm ikiye ortadan..
Parmaklarımın arasından akıp giden susam parçalarıyla,
sen tütüyordun burnuma buram buram..
Yokluğun da dalıp giderken uzaklara,
irkildim simit isteyen bir martının acı çığlıklarıyla..
Şöyle bir baktım da istanbul'a..
ne puslu aşklar barındırmıştı cesurca..
ve aynı zaman da ne ayrılıkların altında imzası vardı..
kahpece...
Fatih'in istanbul'a olan aşkı mı daha çoktur,
benim sana olan aşkım mı ? diye çocukca bir müzakere yaptım kendi içimde..
sonra kendi kendime dedim ki Fatih'te kim miş ki...
İrkildim işlediğim günahın etkisiyle daha sonra..
bir daha baktım istanbul'a..
Hey gidi koca istanbul..
Ne olur altında kahpece imzan olan ayrılıklara tabi olmayalım biz..
sessizce dua ettim, gözümden düşen bir kaç damla şeffaf hüzün eşliğin de..
İstanbul'u kurtaran Fatih, beni kurtaran sensin..
Kalelerimi zapteden savaş dehası, onurlu bir kumandansın..
ve benim hayranlıkla bakakaldığım..
Zaptedilen kalelerin korunması gerekirken saldım kendimi büsbütün dehana..
Elimde Son kalan çığlıklar da anlamsızca eridi gitti bakışlarının etkisiyle..
Gece olur..
Hasret ile başbaşa verir çekiştiririz seni tatlı tatlı..
daha sonra hasret araya fitne sokmaya çalışırken bir haberin gelir..
onu paramparça yapan..
Darmadağın eden..
Ve biliyorum ki senin varlığın bile ona acı veriyor..
Bir gün yanıma gelince bir daha bize uğramamak üzere gidecek başkalarına doğru..
Gece Soğuk..
Bir dal sigaram, aklımda sen, kalbimde sen, her yerde sen...
2 yürek taşıyorum içimde biri senin biri de benim..
Soğuk gece demiştim..
Yorgan altında hayaline sarılırım, kokun çok uzakta..
dokunuyordu zaman zaman yanlızlık..
Geceleri sinsi şeytanın söylemleri kulaklarıma çarpar geçer de,
gene de alt edemez içimde ki seni..

Bayram Günü

2009-03-30T09:22:00.001-07:00

Yine aradı gözlerim eski bayramları..
Dedemi..
Topluca yapılan sabah kahvaltılarını..
Torunların ayak altında dolaşmalarını..
Özledim..
Babannemin sandıktan çıkarttığı hediyeleri..
Naftalin kokulu, içinde sarı liralar olan mendilleri..

Hayat Ne Kadar Ucuz

2009-03-30T09:21:00.002-07:00

+ Babacım.. Akşam Çikolata getirceksin değil mi ?
- Tabii yavrum.. Prensesim benim..
- Bitanem ben çıkıyorum..
* tamam aşkım.. hani kızım öpücük yok mu babaya ?
- öpeyim babacım.. kolay gelsin akşam erken gel lütfen olur mu ?..

Ve evden Çıkar baba.. Atlar motosikletine.. ve işinin yolunu tutar.. başına geleceklerden habersiz.. Kaderinde yazanlardan bi haber.. Akşam kızına çikolata ile dönmenin düşüncesi düşmüş aklına.. ve yorgun argın geldiği işinden, eşinin sıcak bir karşılaması var daha şimdiden aklında.. o ilerledikçe işine doğru, yaklaşıyordu ölümde.. aslında gittiği iş değil, ölümün ta kendisiydi..ve bir cumartesi sabahı pekte yoğun olmayan bir trafikte yakalıyordu onu azrail..Kucaklıyordu bir motorsiklet üstünde.. ve fırlatıyordu rengi solmuş zift kokulu asfalta..Can vermeden önce ki an da düşünmüşmüydü acaba bitanecik kızını ? ya eşi ? ne olurdu halleri ona bir şeyler olursa.. Kim götürecekti çikolatayı prensesine ?.. arkadaşları.. dostları.. ve hayatını adadığı ailesi.. "Lütfen".. diye kısık bir tını çıktı dudaklarından.. Şimdi üstünde eski gazete sayfaları vardı.. Spor sayfaları.. Ekonomi haberleri.. Politika, siyaset ve magazin.. Bir spor klübünün başarısının altından kıvrılan kan dikkat çekiyordu.. bir çift ayakkabı bakıyordu gazetelerin altından sanki şaşkın gözlerle.. ben ölmedim diye.. manidar olan, bütün vücudunun örtülmesine rağmen parmağında ki yüzüğün dışarıda kalması ve sanki aşırı derece de parlamasıydı..işte ceset kenara alınmış, yoğunlaşan trafik tekrar seyir haline geçmişti.. bu kadar ucuzmuydu bir yaşam.. bu kadar umursanmaz mıydı 26-27 yıllık ömür.. bu kadar kısa sürede mi bitmeliydi.. ne kadar acı.. Çikolata yerine ölüm haberi gitti akşam evine.. Prensesinin yüreğine bir ağrı girdi sanki.. küçük yaşta sebebini anlayamayacağı bir ağrı.. onunsa kanı çekilmiş bedeninde sanki atıyordu yüreği hala ve sanki çikolatadaydı bütün düşünceleri hala.. ne kadar sevinirdi oysa ki akşam prensesi.. ertesi gün tatildi.. geç vakite kadar beraber eğlenip gülebilirlerdi o gün akşam.. eğer dönebilseydi evine.. eşine.. prensesine... acaba söylemek isteyipte söyleyemedikleri kalmışmıydı ardında.. evden son defa çıktığını bilmeden, eşine son bir kez sarılmışmıydı.. prensesini koklamışmıydı doya doya.. vedalaşmışmıydı ömrünün aşkıyla.. keşke şunu da yapsaydım dediği oldu mu acaba.. keşke.. İnsan hayatı neden bu kadar ucuz ? dünya tatlısı prensesin ne suçu var ? Kimin hakkı var o eşi, eşsiz bırakmaya.. prensesi babasız..

01.11.2008 Cumartesi Sabahı.. İşe gitmek üzere anadolu yakasına geçerken bir kaza sonucu motorsikletten fırlayarak vefat eden, ömrümde ilk ve son kez gördüğüm üstünde ki gazetelerin altından sızan kan ve ayakkabıları, parlayan yüzüğü bir ömür hafızamda olucak hiç tanımadığım bir insan için yazdım bunu.. Hayat bu kadar ucuz işte.

Anılar

2009-03-30T09:21:00.001-07:00

Balkondaydım yine dün gece..
Soğuk bir şeyler çarptı suratıma..
ve ardından yüreğime..
anılar mıydı ? yoksa rüzgar mı ?..
en son lise yıllarında, körpe bir çocukken hissetmiştim bunları..
yeni yeni gelen kışın soğukluğunu en son o zaman hissetmiştim..
Anneden gizli gizli içilen sigara eşliğinde..
Soğuktan mıdır nedir her çektiğim nefes daha ağır yaktı ciğerlerimi..
belki de hatıraların etkisidir.. Yıllar geçti..Ben hala değişmemişim..
Hala aynı elemler.. Hala aynı düşünceler..
biraz farklı olsa da.. temelinde yine sen varsın..
Yaptığım haylazlıklara karşı yediğim tokatlar geldi aklıma..
Öğretmenlerim.. Adam olmazsın diyen Müdür..
Tuvalette heyecanla içilen sigaralar..
yakalanma korkusu.. Garip ama güzel..
Kim bilir kimler neler yapıyor şimdi..
O kadar özlemlerim var ki geçmişe dair..
Derste hocayı iplemeyip konuşmayı mı özlesem,
tuvalette 4-5 kişi tek kabinde sigara içmeyi mi..
Saçma sapan kavgalarımı mı..
ne gariptir ki aşk acılarımı bile özlemişim..
Ergenliğin de etkisiyle sanki benden başka dertli yoktu dünyada..
Gün geçtikçe Elemlerin çeşitliliğini öğrendim..
Sorumluluk dedikleri eşek yükünü..
Geriye dönüp bakıyorum da..
Keşke hayatım hep liseden ibaret olsa..

Başlıksız

2009-03-30T09:19:00.000-07:00

Rüzgar vuruyor suratıma..
Ayaz gecenin duruluğunu,
zaman zaman geçen beyazımsı bulutlar bozuyor..
soğuk pekte umrumda değil nedense..
Adını Sen koyduğum bir yıldız,
her gün aynı yerden göz kırpıyor saatlerce..
seni düşlüyorum..
pek ilgilendirmediğim gerçeği iniyor suratıma tokat gibi..
keşke diye çekiyorum içimi artık..
parçalasaydım kendimi de dondurabilseydim tebessüm ettiğin saatleri öylece.. Burnum yol geçen hanı..
kokun sürekli bu handa..
yüreğim..
karanlık terk edilmiş bir zindan..
ama zindana aşık biri var..
en son kalan..
zaten sevdalar değil mi insanın zindanlarını yıkan..
Endişe uzak olsun bize..
zaten şüpheler değil mi beni cayır cayır kavuran..

Doğum Günü(m)

2009-03-30T09:18:00.001-07:00

Bugün 26 Eylül..
Bak Anne.. Ben Doğdum..
Babacım.. Beni gördüğüne sevinmedin mi..
bak oğlun oldu..
haykırsana..

Geride kalan 21 tanesinden pekte farkı yok bugünün..
Yine karanlık, yine yalnız ve yine birşeyler eksik..
Anne şefkati gibi..
Babamın kirli sakalları gibi..
Herşeye rağmen, bugün biraz daha aydınlık var sanki..
bugün biraz daha umutlarım var elimde..
Sol yanım pekte sızlamıyor bugün nedense..
Bugün Tam 1 yaşına girdim..
Yarı aydınlık olan..
Diğer Karanlık Yanım 22'sine Dayadı Merdiveni..
Hızlı Hızlı Tırmanmanın peşinde..
Belki de Yıllar sonra yaşamadıklarımı yaşatıcam..
Çocuklarım...
babalarının suratlarına değen kirli sakallarının sevgisi ile büyüyecekler.. Annelerinin şefkati ile..
Doğum günüm Kutlu Olsun..

Mutlu Görünen Portrelerim

2009-03-30T09:16:00.000-07:00

Benim mutlu görünen portrelerim yok..
Hüzün tarlasından tek tek toplarım depresyon çiçeklerimi..
sen gibi fal bakan papatyalarım yok..
Geleceğe dair umutlarım kaçıyor koşar adım..
sevinç hain bir pusu, ben yalnızlığa sadığım..
Uzanıyorum yalnızlığımın kumsalına boylu boyuna..
hafif karamsarlık çarpıyor yanaklarıma tatlı tatlı..
bir sevinç çığlığı duyuyorum..
tüylerim ürperiyor..
huzursuzluğum kaçmaya kalkıyor..
yalvarıyorum ona..
benimle kal..
ben seninle mutluyum..
Bulunduğum yerde mutluluğu emen bir süngerim..
karamsarlığın tanrısı olmuşum meğer..
Sağ cebimde hüzün, sol cebimde mutsuzluk var..
önüm, arkam, sağım, solum.. her yanım karamsar..
Dört yanı hüzünle kaplı ada..
Göz yaşlarım olmadan yaşayamam ben..
katığım hüzün, içtiğim gözyaşı..
yürek ismini verdiğim el bombasında biriktiriyorum bütün her şeyi..
Pim'ini çekeceğim gün yakındır ama..
artık sığmıyor içine hiç birşey..
içim içime sığmıyor..
ben kendi kabıma sığmıyorum..
ruhuma dar geliyor dünya..
Sizin içinizi ısıtan gülümsemeler benim kanımı dondurur..
sizi korkutan umutsuzluk benim soframın baş yiyeceği olmuş..
Sağol'un.. var olun..
beni sizler yarattınız..
gözlerimi kanattınız..
siz de öğrendim mutluluğu bir tokatta yere sermeyi..
umutları kelimelerle yerle bir etmeyi..
gülen gözleri sorun etmeyi..
her şeyi..gidin sorun hüzüne..
artık kim daha hüzünlü.. kim daha hüzün..
başlarda şikayetçiydim karamsar olmaktan..
şimdi tek dostum,
tek eşim,
tek aşkım,
tek aşım...
Mutluluğa söyleyin..
sakın karşıma çıkmasın...

Çocukluğuma Mektup

2009-03-06T10:59:00.001-08:00

Merhaba Sevgili Çocukluğum;

Nasılsın ?
Seni Çok Özledim..
Kurduğumuz hayalleri hatırlıyormusun ?
İşte en az onlar kadar büyük bir özlem bu..
Muhtemelen sen bu satırları okurken hayat çoktan sırtıma binmiş olacak..
Ve bu mektubumda isyanlarım olacak sana..
Neden beni bırakıp gittin ?
Hala alışamadım yokluğuna biliyormusun..
Hala Gözlerim Kanıyor seni düşündükçe..
Keşke..
Keşke diyorum hayat 2 yaşında altıma işediğim zaman ki kadar masum olsa.. ya da ağzım burnum çikolata olduğun da temizleyebilecek biri olsa..
En büyük korkum,
kırdığım vazo yüzünden
annemden kıçıma yiyeceğim tokadın korkusu olsa..
Dedem Sağ olsa..
babamı kızdırıp, dedemin koynunda ki kocaman kaleye saklansam..
Tahrip gücü yüksek bir dudak bükme silahımı kullanabilsem
hala istediğim şeylere sahip olabilmek için..
Bak aklıma Ne geldi..
İkimizin de nefret ettiği bir şey..
zihnini kurcala biraz.. bulamadın mı ?..
akşam ezanından önce eve girme esareti !!
hatırladın değil mi ?..
Dizlerimiz paramparça olurdu toz kaplı beton kaldırımlar da
ama yine de vazgeçmezdik maç yapmaktan
yukar ki mahallenin çocuklarıyla..
"hadi eve artık" diye bir ses gelirdi zalim bir gardiyan tonunda,
oyunun en tatlı yerinde..
Bir daha sokağa çıkamıyacakmışız gibi burkulurdu bir lokma yüreğim
ve nefret ederdim eve girmekten..
Oyunları yarıda kesmekten..
Yarıda kesilen oyunları o kadar özledim ki...
Bazen de eve gelen misafirden
beklenmiyecek bir kurnazlıkta yararlanıp akşamın karanlığın da
izin kopartırdık dışarı çıkabilmek için..
Israra dayanamazdı annem..
başından savar bir tavırla "haydi git oyna, ama fazla uzaklaşma"
biletini verirdi elimize..
merdivenleri üçer beşer inerdim..
sokak kapısından fırladığım gibi ver elini saklambaç..
yakartop.. mahalle maçı..
yenilip rezil olmamak uğruna daha da büyürdü dizlerim de yaralar..
Üstüm başım toz toprak içinde yaralı böcek gibi giderdim eve..
hesabı daha sonra sorulacak bakışlar atılırdı,
pislik içinde ki gözlerime..
keşke hala bütün pislikler o an da gözlerim dekiler gibi olsa..
o an "misafir var yırttık" diye düşünürdüm..
her kimse gelen misafir, o günümün baş kahramanı olurdu..
daha sonra da unutulurdu zaten daha sonra sorulacak hesaplar..
böyleydi işte..
monotondu her günüm..
ama tarif edilemeyecek kadar mükemmel bir monotonluk..
Arada bir görüyorum seni rüyalarım da..
Akan zamanın etkisiyle yüzün sap sarı olmuş..
ve naftalin bastırıyor artık masumluğunun kokusunu..
Her şeyinle Çok Güzeldin..
Çok Özeldin..

Çocukluğunu özleyenlere..

Soğuk Ve Karanlık Gece

2009-03-06T10:58:00.001-08:00

soğuk ve karanlık gecelerde mutluyum ben..

dudaklarımda karanlık bir ıslık..

gözyaşlarım yüzünden mi nedir puslu gözüküyor oda..

gece lambasının vurduğu perdelerin gölgesi el sallıyor bana.

ürküyorum..

çocukluğuma kaçmak istiyorum ama bütün yolları tutmuşlar..

bütün çıkışlar kapalı..

kaçacak bir yerim yok..

yapa yalnız kalmışım kocaman bir vadinin ortasında..

başımı dizlerimin arasına almışım..

ağlıyorum hüngür hüngür..

kırmaya çalışıyorum zincirlerimi..

bileklerimi sıktıkça gözlerim kanıyor..

göğsüm daralıyor.. sığmıyor ruhum bedenime..

en basit çözüm geliyor aklıma.. ölüm diyorum..

tanrı dan azraili diliyorum..

insanların rüyalarını süsleyen hayalleri vardır..

ev, araba, aşk, iş vs..

benim de var rüyalarımı süsleyen kocaman dağ gibi bir hayalim..

diğerlerinden tek farkı pembe olmaması..

simsiyah.. zifiri..

Yarınlarım için süslü hayallerim yok benim..

güneş bile sırt çevirmiş bana..

ben karanlıklara mahkumum..

Mutluluk bana haram..

mutluluk bana uzak..

tebessüm kaf dağından bile öteye kaçmış benden..

Yanlızlığımı rahatsız edici bir şekilde dürten tek şey

arada sıra da ufak tefek süprizler..

onlar da artık etkilemiyor bile beni..

mutsuzluğun müptelası olmuşum..

Anne

2009-03-06T10:57:00.000-08:00

Kokunu özledim anne..

Çocukken korktuğum da koynuna girdiğim gibi..

alsana beni yine, yatırsana göğsüne, okşasana saçlarımı

korkma oğlum diye teselli etsene..

neden kader bu kadar üstüme geliyo anne ?

Küçükken Allah baba derdim..

Bir Baba oğlunu neden bu kadar üzer ki anne...

mutluluk hep masallar da mı olur ?

dedem anlatırdı bana ölmeden önce..

eğer öyleyse önce dedemi, sonra da çocukluğumu istiyorum anne.. Çocukluğumu..

Hiç bir şeyle kirlenmemiş tertemiz umutlarımı..

Çocukluğum da bir tek annem'den korkardım..

yaramazlık yaptığım zaman..

Büyüdükçe azaldı o korkum..

Şimdi ki korkularıma, üzüntülerime bir bakıyorum da..

Çocukluk korkularım geçmişimin kapısını aralamış

gülümseyerek el sallamakta bana..

Alt etmiş doğruluğu, yalancı tebessümler..

Sen uzaklaştıkça benden, mutluluk sinsi sinsi gülümsüyor bana,

nispet yapıyor sanki şerefsiz..

yazamıyorum çıkmıyo işte..

ölü bir şair'in hissettikleri ancak bu kadar olur..

Bu kadarını yansıtır..

keşke hayat'ın armağan ettikleri de,

okul yılların da ki arkadaşlık gibi olsa..

Ölümüne görüşücez deyip,

bir hafta sonra unutulabilse insan yaşadıklarını..

böyle olsa ya hayat..

biraz da leblebi tozuna benzetiyorum hayatı..

yerken ağzınıza, yüzünüze bulaşır..

nefes almaya çalıştığınız da beceremezsiniz..

Size zarar verir..

Anne..

Sözlerim kanıyor..

özür dilerim bana öğrettiğin gibi duramadım hayatın karşısın da..

Yıprandım fazlasıyla...

bana kızmasana..

bağırmasana..

ben ölüyorum anne..

ağlamasana...

eski beni tanıyanlar hep beni öyle hatırlasın..

güler yüzlü..

bir şey var söylemek istediğim belki kızacaklar bana ama..

meraklı yüzlerden saklanmanın en iyi yolu gülümseyen bir maske..

ve her madalyonun iki yüzü vardır..

Keşke diyorum hiç büyümeseydim..

Yolumu kesmeseydi sevda dar sokaklarda..

Kader'im ipleri geçirmiş boynuma..

istediği yere sürüklüyo beni..

Her şey'i öğrettin bana..

Neden gam'sızlığı öğretmedin anne ?

neden yalan söylemeyi öğretmedin anne..

Çocukken yeni aldığın oyuncakları bozunca ağlayarak gelirdim sana..

Teselli ederdin beni "ağlama oğlum, yenisini alırız" diye..

Şimdi de ağlıyorum..

Oyuncağım paramparça..

Yine alsana beni kucağına, sarsana..

ağlama oğlum, yenisini alırız diyerek bir öpücük kondursana..

altın sarısı saçlarıma..

ben bunu özledim anne..

banyo'dan sonra saçlarımı taramanı özledim..

aklım başında olduğu günden beri mutlu olduğum zaman sayılıdır..

Elemler, kederler,aşklar,savaşlar ve HAYAT!!..

Yıprandım artık anne..

kızarsın bana şimdi isyan etme diye..

İsyan'a bile halim kalmadı ki anne..

Ruh'um can çekişiyor anne..

Beni dizine oturtup sevdiğin günlerin hayali geliyor gözümün önüne..

Onlar bile son demlerini yaşıyor anne..

İlk bisikletimi hediye ettiğin gün geldi dün gece önüme..

Çok sararmış, naftalin kokuyodu anne..

ve düşerken boşluğa el sallıyordu bana..

içinde ki burukluğu anlamadığımı sanarak gülümsüyordu.

Bir Yetimhane

2009-03-06T10:56:00.000-08:00

Soğuk ve karanlık bir yetimhanede büyüttüm ben yüreğimi..
İsmi kaderdi..
Bitmek bilmez gecelerimin ertesinde sıkı sıkı sarılırdım doğan güneşe..
gideceğini bile bile bağlanırdım güzelliğine..
Sağım, solum, önüm, arkam dost maskesi takmış yüzsüzler..
Sağım, solum, önüm, arkam saklanmayan unutamıyacağı bir sille yer..
Sizce aksilikler neden hep birbirini takip eder ?
çivi çiviyi söker de sorun sorunu mu ? tetikler..
bu ne biçim iş.. bu ne biçim kader.. sonra da sus isyan etme derler..
İçimi bilmez kimseler, dışıma bakıp laf söylerler..
adımı da koymuşlar.. esrarkeş..serseri..
Acaba bu esrarkeşin içinde ne fırtınalar kopuyor,
ne dolaplar dönüyor bilirler mi ?..
bekara karı boşamak kadar kolay bir iş değil mi?
"aaa, kaka çocuk.. uzak durun".. ya dost bildiklerim..
Ciğerlerime hava doluyor mu ? yüreğim teklemeden atıyor mu ?..
hiç merak ettiler mi.. tabi canım merakından ölenler var biliyorum.. Tanrı'dan sadece en kısa zaman da yüreğimin teklemesini diliyorum.. Varmısın benimle bir oyuna kader..
Batuhan Ruleti diyorum ben buna..
aslında ismi batuhan ruleti ama kimin kazandığını herkes biliyor..
Eskiden gözlerim gülerdi be..
hücrelerim mutlu olurdu..
Şimdi....
Şimdi ölsem olur mu ?
İntihar edicek yer bile yok..
Köprüler ağzı bir dolu..
yüksek binaların çatıları..
boynuma bağlayabileceğim bir taş bile bulamıyorum..
Belki de haklı insanlar..
Bir geleceğim yok..
Belki de bu yüzden sadece yaşadığımı sanıyorum..
ağlıyorum..
yanaklarımdan süzülüyor yaşlar...
damla damla...
ağlıyorum...
ağlıyorum...
ağlıyorum...